Одговори на темата

Порака: <blockquote data-quote="MoonFairy" data-source="post: 224918" data-attributes="member: 1925">Зависно од годините на детето треба да му се даде слобода до одредени граници односно без претерување и испуштање од раце...она што е својствено за одредена возраст не треба во никој случај да му се скрати или забрани...јас лично од ништо не сум била скратена и ништо не ми било забрането ама тоа било така затоа што сум створила доверба кај моите и биле мирни дека никогаш нема да направам нешто непромислено или незрело...и мислам дека воспитувањето треба да оди баш во таа насока, да се разбуди свеста кај детето и да се изгради како совесна, трезвена и промислена личност....а забранувањето, казнувањето мислам дека не секогаш се продуктивни и многу често резултираат со контраефект од типот на бегања од дома и слични драми...Разговорот, најблизок и најискрен е она што е најважно....никој не сака да се почувствува омаловажен или потценет, а со казнување и забранување децата се чувствуваат баш така, а пристапот да се разбуди совеста и да му се укаже дека згрешил и дека заради тоа нешто ќе му се скрати(излегување, џепарлак и сл) мислам дека е далеку попродуктивно...барем кај мене запалило и така сум воспитана и тоа во најкритичните години и фала му на Бога излегов сосема во ред....Она што е најважно во односот родител -дете е градењето на меѓусебната, взаемната доверба и блиска комуникација...тешко е да се оствари ама не е невозможно..само треба да се одбере соодветниот начин кој би запалил кај детето...Детето треба да се пушти слободно да си ја живее младоста, ама родителот треба да го контролира и следи секој негов чекор без да му прави соодветен притисок на детето, да биде информиран за секоја негова активност и движење без да се почувствува детето дека му е загрозена или нарушена приватноста и интимноста....</blockquote>

Верификација: Каква боја е тревата?

На врв Bottom

Барај

Барај

Одговори на темата