Одговори на темата

Порака: <blockquote data-quote="Saladin" data-source="post: 18852" data-attributes="member: 272">Concluding...Changes Нејзините очи неуморно шетаа по буквите кои шепотеа за искрената љубов. Истиот текст веќе неколку часа. Повторно се чувствуваше како девојче од само девет години. Безгрижно ги гледаше сите свои маани. „Ќе се обидам“ – си велеше во себе. Му пиша... бараше нешто. Еден вид утеха. Се чувствуваше доволно силна за да се обиде. Не знаеше кога последен пат ги напиша зборовите кои ветуваа приказна. Сакаше и понатаму. Но едноставно, нејзината инспирација не и` дозволуваше. Неми зборови. Слика без коннтури, без никакво чувство за естетика. Хаос. А сега, хармонија повторно. Мислите и` беа вперени во неговиот текст, Прикаската што ја доби кога за прв пат нивните погледи се сретнаа. И` се допадна тогаш. Испечатена на неколку листа, со едноставен наслов. Сакаше да ја продолжи. Да се внесе целосно во неа. Да го почувствува тоа што тој го чувствуваше кон неа.- Секако дека може, но те молам нека остане меѓу нас двајцата- Како што ќе речеш – се насмевна.- Сакаш да ми кажеш дека повторно? – зачудено го гледаше неговиот најдобар другар.- И не само тоа. Таа се враќа. Ќе бидеме наскоро пак. – го погледна со израз полн со восхит.- Верувај нема да биде исто како порано. – му возврати.- Вреди да се обидам. – воздивна длабоко.Тоа беше тоа... таа одново се вљубуваше во неговите зборови. Се чувствуваше се` поисполнето со секој поминат ден врз хартијата и перото. Повторно жива. Повторно вљубена. Се прашуваше дали сето она што и` се случи предтоа беше причина повеќе да копнее по неговата душа. Или пак тоа беше скриено, чекајќи ново будење. Му пиша повторно. Имаше потреба од неговите зборови. Чувствуваше нејзината самодоверба како се поткрева со самиот нивен шепот.- Секако дека ќе се видиме вечерва – читаше возбудено.Не чекаше долго. Нејзините чекори итро ја допираа земјата. Ја виде. Ги почувствува истите болки кога за прв пат ја погледна. Таа беше прекрасна. Косата и` се лелееше на топлиот летен ветер. Посакуваше да ја допре.- Одиме чекор по чекор.. Полека... – и` рече додека таа го допираше за половината. И` ја пушти омилената песна на системот. Таа се изненади. Го чувствуваше истиот мирис во воздухот кога за прв пат нивните раце оформија топла прегратка. Почнаа да танцуваат. По ритамот на чувствата. Тој ја принесе нејзината глава до градите. Не се противеше. Дури и повеќе... таа силно го прегрна. Сакаше да остане внатре. Во ритамот на неговото срце. Беше вљубена во него. Му шепотеше со нејзиниот поглед полн со среќа. Го чувствуваше неговиот. Топол и мил, полн со ветувања. Се роди сонувачот во неа. Сонуваше, просто го сонуваше овој миг. Кога тие танцуваат, кога со самиот нивен поглед водат љубов, кога нејзината душа се чувствува среќно, исполнето.- Те љубам. – Му шепна додека беше целосно потоната во неговата прегратка.Светлина. Тој повторно беше старецот кому соништата му нанесуваа ништо друго освен болка.- Јас... Ова е погрешно... Заминувам – трепереше во себе. Се оттргна од неа и излезе низ вратата, оставајќи го нејзиниот поглед загубен во збунетоста.Сакаш да ми кажеш тек така замина? – ја прашуваше нејзината другарка, додека ја слушаше како нејзините зборови загубено одзвонуваа.- Да.... Чудно, зарем не?Навистина не знам што да кажам. Од една страна ти беше таа која го одби, а сега бараш од него...- Не барам... Само сакав да му кажам дека... – замолче. Се чувствуваше сосема исто како што се чувствуваше тој кога и` призна. Дури сега беше свесна за неговата болка.Ја чувствиваше возбудата како растеше внатре, не давајќи мир. Се чувствуваше растргнат помеѓу сегашноста и минатото. Минато, кое не заврши среќно. Но кое ветуваше. И сегашност во која изгуби доверба. И двете го заробија неговото срце и се бореа, секоја на своја страна. Ја сакаше сеуште. Но нејзиното заминување во друга земја остави рак рана која и` требаше долго време да зарасне. И сега се враќа. Се прашуваше дали ќе биде истото како што беше пред пет години, Дали таа ќе ги прифати чувствата што тој скриено ги чуваше за неа сево ова време.„Сепак ќе се обидам...“ си велеше во себе додека чекореше по паркот. Мислите и` беа сосема на друг свет што не можеше отпрвин да го забележи него. Се изненади. Неговите раце прегрнуваа туѓо тело. Туѓи погледи беа вперени во неговите очи. Туѓи усни ги допираа неговите. Не можеше понатаму. Трчајќи се оддалечи од нив. Целото тело ја болеше. Се чувствуваше повредена од самата себе. Липајќи влезе во својот дом, оставајќи ја вратата подотворена. Дишеше брзо. Нерамномерно. Го зеде најблиското нешто што и` беше на дофат и го прегрна. Некзината душа крвареше. Плачеше во себе, барајќи утеха во спомените. Но тие уште повеќе пројавуваа солзи во нејзините веќе црвени очи.To be concluded....</blockquote>

Верификација: Каква боја е снегот?

На врв Bottom

Барај

Барај

Одговори на темата