Одговори на темата

Порака: <blockquote data-quote="Saladin" data-source="post: 66208" data-attributes="member: 272">Беше легната, покриена во прегратките на Феликс. Погледна во часовникот.- Остани. - ја бакна во челото.- Уште малку... - прошепоти.- Дома одиш? ја погледна нежно.- Морам - сврте со очите надолу. Лага. или страв да се сретне со неговиот поглед. Криење. Тајни скриени длабоко во неа. Го помилува нежно по образот за да ги одвлече неговите сомнежи. Тој сакаше да ја бакне. Мораше да глуми. Помина доста време од празниците. На почетокот таа веруваше дека целата претходност ќе исчезне. Веруваше. Но подоцна испадна скептик. Не го заборави Виктор. Не можеше. Тој беше оноа вистинското. А сега Феликс. Што со него? Убаво на почетокот. Како и секое ново истражување. А и и` требаше филтер. Погледна повторно во него. Дали сеуште го сака?  Не знаеше. Се прашуваше. Измолкнувајќи се од неговите прегратки, стана и се упати кон вратата.- Јави ми се. - го чу него.- Важи. - ја потегна кваката.  Молкум го погледна повторно и тивко ја затвори вратата. Чекореше по улицата. Солзи и` навираа во очите. Не сакаше да го повреди. Талкаше по патеката која врвеше кон нејзиниот дом. Се најде пред крстопат. Повеќе правци. Нејзе и беа познати само два. Дома или... слаткарницата. Погледна тажно накај патеката која што врвеше кон нејзиниот дом. Што ако... Да скршнеше од монотонијата. Знаеше што ќе ја чека дома. Неколкучасовното дружење со компјутерот, книгата и перото. Пишуваше. Тоа и` беше еден вид филтер да се откопа од секојдневието. Но сега и тоа стана саното секојдневие. Самите збиднувања ја натераа почесто да пишува. Стоеше неколку мига пред крстопатот. Го крена телефонот, го побара името.... Чекаше неколку пати да заѕвони. Го чу Викторовиот глас.- Сакам да се видиме. - го молеше со глас кој на крајот завршуваше со тенок плачлив извик.- Добро ти е? - ја праша загрижено.- Дојди во „Желба“ - му одговори и ја склопи слушалката. Седна на клупата која беше на самото полштатче.  Си ја местеше косата. Го сети пак тој познат мирис... Чпколадо помешано со спомени. Се навали на клупата. Дозволи умот да и` талка низ спомените. Набрзо мирот беше нарушен. Виктор се појави од никаде. Чекореше загрижено.- Како си? - ја праша додека таа пријателски го прегрнуваше.- Не знам ни самата. - се припи во него. Збркана сум од сево ова.- Сакаш да седнеме? - се понуди тој.- Важи. - му ја подаде раката. Забрзаа кон слаткарницата. Седнаа еден спроти друг.- Кажи ми што те мачи... - ја погали по образот. Таа затрепери од неговиот допир.- Чудно се чувствувам...Откога ми кажа тој ден... Зошто ми го правиш ова? - прекорно го гледаше. А во неа искреше желба. Копнееше да биде со него.- Знам дека боли...- Боли? Боли? Ме убива... Зошто?- Мислиш дека само тебе?- Кажи ми зошто? - го повиши гласот.- Затоа што те сакам... Те сакав и тогаш. Само...- Што само?- ... Не сакав да те повредам. Многу добра личност си. А јас не сакав врска тогаш. Бев будала што те одбив.- Не си ни свесен што ми направи. А и после на прославата.- Жал ми е многу... - ја помилува по дланката.- Дали сеуште ме сакаш? - беше директна.- Да. И нема да престанам.- Ах, зошто??? Зошто ме правип да патам? - и` навираа солзи.- Затоа што си проклето убава - не издржа и ја бакна во усните. Таа занеме. Малку се оттргна но потоа се нурна длабоко внатре во неговото лице.- И јас те сакам. Премногу. - му шепна, вкусувајќи ги врвовите на неговите усни.Излегоа надвор. Чекореа по улицата која водеше кон нејзиниот дом. Почувствуваа капки вода како паѓаат од горе. Небото неше полно со облаци. Темни, густи.- Невреме. изусти Виктор. Да побрзаме... - ја прегрна неа и се упатија до нејзиниот дом.</blockquote>

Верификација: Колку нозе има кучето? (напишете со букви)

На врв Bottom

Барај

Барај

Одговори на темата