Одговори на темата

Порака: <blockquote data-quote="malo" data-source="post: 309917" data-attributes="member: 1867">Со самото постење на иконите како идоли пред кои се поклонуваме и молиме човекот се оддалечува од својата вистинска вера. Самиот Исус рекол да не се поклонуваме пред нив, а тоа не е случајно. Кога се мисли на светото тројство односно на таткото, синот и светиот дух се мисли на тројство кое е нераскинливо, сите три се едно, а едното е сите три. Еве како тоа јас го разбирам: таткото - бог односно божественото во нас, идеата за самите нас, она што секоја единска го носи во себе и е уникатно и различно во секој човек, она што ја одредува нашата судбина и индивидуалниот пат по кој човекот би требало да се води бидејки верувам дека секој човек си има своја причина зошто е овде и затоа се раѓаме различни еден од друг, но сите совршени на свој начин. Синот - самиот човек, материјализиран за да може да ја исполни таа божествена цел овде на овој свет, оној кој делува, оној кој ја следи самата идеа за неговото божествено јас и ја исполнува својата мисија во материјалниот свет. Светиот дух - поврзаноста помегу предходните две, внатрешниот глас кој се обидува да ни биде показател за тоа за што сме всушност тука.Човекот кога е во молитва треба да биде сам, да го слушне својот внатрешен глас и на тој начин да спознае што носи длабоко во себе, што е она што треба да го исполни со своето дејствување, да се поврзе со својот божествен дел и да делува на начин за кој што е создаден.Кога човекот се моли пред слика, очекува ликот од сликата да ги слушне неговите молитви и очекува повратен одговор од некој кој е сосема непознат и притоа се оддалечува од самиот себе и наместо најголемата сила што постои да ја бара во внатрешноста на неговата душа, тој ја бара од надвор. Наместо во себе да ги бара причините за својата тешка состојба, тој ги бара надвор, наместо решението да го бара внатре во себе, тој го бара од надвор, наместо својата среќа да ја бара внатре во себе и од себе, тој ја бара од надвор и од некој друг.Кога човекот ке се моли сам на своето божествено јас и ке го слуша својот внатрешен глас кој го поврзува со тој дел, тогаш тој ке научи како да биде среќен, ке научи како да најде потпора во самиот себе, утеха во самиот себе и ке разбере дека се во неговиот живот потекнува од неговите мисли и дејствувања, тогаш нема да бара кривец надвор и нема да гаи омраза, лутина и гнев кон другите, но нема ни кон себе.Тогаш човекот ке ја најде својата среќа и сигурност единствено во себе и нема да се поклонува на никој друг, не е само црквата во прашање, туку и општествените авторити, па и лугето кои постојано нешто ни наметнуваат и не одтргнуваат од својот пат.Црквата како божји храм би била во ред кога внатре би немало слики и кога свештените лиа би не учеле да се молиме сами и да го слушаме гласот наместо да не учат да оставаме пари на икони и на слични марифети.</blockquote>

Верификација: Каква боја е снегот?

На врв Bottom

Барај

Барај

Одговори на темата