Одговори на темата

Порака: <blockquote data-quote="ShakaZulu" data-source="post: 295286" data-attributes="member: 340"><p>Само едно нешто не може да се избегне колку и да ние го сакаме тоа. Умирањето е тоа. Татко ми почина лани. Колку и да сме подготвени да загубиме некого еден ден секогош ќе си поставување прашање зошто сега и зошто вака. Секогаш ќе е прерано да се разделиме од некого а посебно од најблиските. После се што ми се случи лично знам дека жалењето и плачењето не помага. Можеби сум нечуствителен но верувај дека секоја солза и затворање во себеси е залудна. Живеј го животот како саканиот да е покрај тебе. Води се во животот со мисла дека она што ќе го правиш твојата мајка би го подржала и прифатила и полесно ќе ти е верувај. Моментот ако некогаш помислиш дека родителот жив или починат не би одобрил некоја твоја одлука ќе е поразителен. Биди позитивен и живеј по своите принципи и размислување. Еден ден и нас ќе не снема. Колку побрзо го прифатиме тој факт ќе е подобро за нашите родители, за нас лично и за нашите деца еден ден. Последниве 10 години изгубив две баби, еден дедо, еден чичко, еден прв братучед, таткоми.... жално но исто е чувството кога губиш некој стар 89 и 18. Во секој случај еден дел од тебе, твојата „крв“ заминува под земја. Само гледај напред и стреми се кон твоите цели. Она што било за некого завршило како што еден ден ќе заврши и за нас. Моментот кога тоа ќе го сватиме дека е дел од животниот процес за нас ќе е нов почеток... Дел од оддавањето почит е реченицата „лесна му земја на покојниот“ но јас би се задржал на она што следува после тоа „бидете вие здрави и живи“...</p></blockquote><p></p>

Верификација: Каква боја е Сонцето?

На врв Bottom

Барај

Барај

Одговори на темата