Одговори на темата

Порака: <blockquote data-quote="Electra" data-source="post: 294808" data-attributes="member: 229">Жалам...знам дека никакви зборови не можат да донесат утеха.Кога и да се фатам со она „што кога...“ прашање низ глава, се пресекувам од страв.Сосема нормален е периодот на одрекување и неверување, одбранбениот механизам се вклучува после таков доживеан шок, посебно па ако дошло до смртта без претходни наговестувања т.е. болести и слично.Не дека може да се спореди болката/загубата, но кога ја изгубив баба ми, која практично ме израсна подеднакво со мајка ми, реагирав исто. Посмирена во живот не сум била, дури јас бев таа што одеше наоколу и ги тешеше другите ко да не се работи за моја баба. Дури после некое време, кога се вратив од училиште и кога за првпат по смртта нејзина немаше никој дома да ме пречека, тогаш ме удри реалноста и ровев за сето неплачење дотогаш. Тоа е можеби добрата, а воедно и лошата вест. Лошото е што (може да) боли ненормално многу, но доброто е што истовремено и ќе ја истиснуваш таа болка.Само гледај да си околу оние кои ти значат, никако не се затворај да самуваш и да си поставуваш вакви прашања. Сѐ е полесно кога се споделува.Ти посакувам многу сила и среќа, но немој така да мислиш дека нешто не е во ред со тебе. Млад си и прерано си се соочил со (сепак) неизбежната загуба за која и нема (не)нормални начини за справување.</blockquote>

Верификација: Каква боја е снегот?

На врв Bottom

Барај

Барај

Одговори на темата