Одговори на темата

Порака: <blockquote data-quote="Мирче_мкД" data-source="post: 126133" data-attributes="member: 1378">Познавав двајца кои се самоубија поради некоја x причина која им ја налагала сектата во која членуваа. 17-18 годишнаци.За мене самоубиството е доказ на слаб карактер, не знам, можеби така мислам бидејќи премногу си го ценам животот и би сакал да бидам присутен што е можно повеќе на овој свет.Али откако ја прочитав ИДИОТ од Достоевски ми дојде и една друга мисла. Имаше таму еден болен од туберкулоза со уште 2 недели живот шо сакаше да се самоубие. Имаше и скриени мотиви во тоа, секако ќе умреше, а веста дека ќе се самоубие ја кажа пред поголема група на луѓе ( според мене со цел да добие сожалување ) таман се реши да пукне, пиштолот не испука бидејќи случајно или не заборавил да го стави куршумот. ( според раскажувањето, не се исклучува и можноста тој навистина да заборавил да го стави ). После тоа 2=3 дена падна во депресија и уште повеќе се разболе по таа случка, сметаше дека сега луѓето уште повеќе го презираат. Сепак тој не проба пак да изврши таков чин и умре од туберкулоза после 3 недели.Е сеа значи ми дојде да помислам дека за еден ваков чин навистина е потребна и храброст и тоа голема. Можете да замислите, да се внесете малку повеќе во психологијата на овие луѓе и да претпоставите колкави бури на измешани чувства им се вртат во главата, се осеќаш слаб и немоќен, а воедно треба да собереш и огромна храброст да се откажеш од самиот себе си.Сепак ако некој навистина се реши на самоубиство нема никогаш ни најмалце да се обидам да му ја сменам одлуката, напротив би му помогнал. Кога човек сам, тотално ќе престане да се цени себе си, тогаш не заслужува ни трошка од моето сожалување.</blockquote>

Верификација: Каква боја е тревата?

На врв Bottom

Барај

Барај

Одговори на темата