Одговори на темата

Порака: <blockquote data-quote="MissChievous" data-source="post: 342605" data-attributes="member: 266"><p>За овој пар конкретно - мајка и син - знам дека просат искрено зошто немаат. Колку точно немаат, не знам. Дали немаат и дом, не знам навистина. Но бидејќи ги гледам секој ден и имам читнато и нешто по медиумиве за нив, заклучив дека навистина немаат. И колку повеќе ги гледам секој ден и гледам низ што поминуваат, како ги третираат луѓето, како реагираат кога некој ќе им даде во рака хартиена пара, како понекогаш се караат (секако не знам за што, но тоа им дава уште поголема доза на напатена човечност), како ете, денес прв пат после 8 месеци гледајќи ги секој ден ја видов мајката (која има сигурно повеќе од 60 години) плаче (небитно за причината), ми се докрши срцето. Не дека некој од тие луѓе што се забавуваат (всушност сите што имаме повеќе спаѓаме во истиот кош, вклучувајќи ме и мене) се виновни за нивната судбина и треба да престанат да уживаат во животот, туку едноставно колку лош живот имаат некои, колку лоши карти им се поделени, тоа е чудо. Се запрашувам зошто едните полесно поминуваат, додека другите немаат ни за јадење. Се запрашувам како е да немаш до тој степен, што мораш да лежиш на под со саати, дури и кога врнело и до самата глава да има локва вода и да продолжиш понатаму да се бориш и упорно секој ден да го правиш истото? Се прашувам каква му е перспективата? Додека јас седам на столче и зјапам во книга, тој гледа стотици (ако не и илјадници) нозе како му поминуваат пред очи. И знам дека има и дааааалеку полоши судбини, деца кои не доживеале 6-7 година, умираат од глад и жед и разни болести и не виделе ништо убаво на светот и не почувстувале вистинска среќа, али сепак.... ме тера да се замислам, за што се жалам јас и кукам, кога некои немаат ни сегашност, а не па ли иднина.</p></blockquote><p></p>

Верификација: Каква боја е тревата?

На врв Bottom

Барај

Барај

Одговори на темата