Одговори на темата

Порака: <blockquote data-quote="Selene" data-source="post: 339888" data-attributes="member: 1176">Некогаш се чудам и ме изненадува колку мизерни можат луѓево да бидат.Денес разбрав за несреќна случка на еден мој пријател. Не сме многу блиски, не сум засегната од ситуацијата, меѓутоа тоа што му се случи е доста грдо. Можеби делумно е негова грешка, меѓутоа ме "воодушевија" коментарите од некои луѓе што ги знам.Почнувајќи од ако, убаво му се случи, така, нека се научи, па се до посакување на уште полошо да го снајде.Зошто, зошто бре луѓе ја чувствувате таа потреба да се ситите на нечија мака? Зошто му посакувате на човек кој го знаете да му се случи лошо? Па и да не го знаете. Вие ќе просперирате? Некако ќе тргнете напред во животот од неговата ситуација? Зошто мора секогаш да посакувате да цркне козата од комшијата? Ниту ви смета тој човек, ниту вам лично ви наштетил.Не можам да се изначудам како им работи мозокот на овие луѓе, во кој дел ја наоѓаат сатисфакцијата од туѓа мака? Не дека јас сум Богородица, сочувствувам премногу, солзи ронам и дека зрачам од емпатија, ама лошо никогаш нема никому да му посакам, а уште помалку да се ситам на туѓа несреќа. Мизерија од народ сме, затоа никој не не сака. Можеме да се лутиме или не, ама тоа е вистината.</blockquote>

Верификација: Каква боја е тревата?

На врв Bottom

Барај

Барај

Одговори на темата