Мени
Форум
Нови мислења
Пребарување
Членови
Моментални посетители
Нови објави на профил
Пребарај објави на профил
Форум
Најава
Регистрација
Барај
Пребарувај само наслови
Од:
Пребарувај само наслови
Од:
Нови мислења
Пребарување
Барај
Пребарувај само наслови
Од:
Пребарувај само наслови
Од:
Мени
Install the app
Install
Одговори на темата
Форум
Црнобело форум
Општи муабети
Сакам да кажам/Сакам да прашам
JavaScript is disabled. For a better experience, please enable JavaScript in your browser before proceeding.
Вие користите застарен прелистувач. Може да не ви бидат убаво прикажани овој или други сајтови.
Треба да го надградите вашиот или да користите
алтернативен прелистувач
.
Порака
<blockquote data-quote="СирмаВојвода" data-source="post: 327061" data-attributes="member: 6149"><p>Низ тежок период минувам. Проблеми од сите страни. Не можам глава да кренам. Само се преправам дека ми е добро. Ако и ги кажам проблемите на мама, ќе ја растажам. Ја знам. Знам како ќе реагира и дека ќе и е тешко и дека навечер ќе плаче и нема да може да спие. Не сакам да и нанесувам проблеми, доволно си ги има таа самата. Тато, тој си е приказна сам по себе. Не го интересира ништо. Таман мислам дека ќе се оправат работите, гледам како за миг се пропаѓа во вода. Доволно ми е. А се шо сакам е само нормална фамилија како шо имаат сите.</p><p>Како мала, ме исмеваа затоа шо само моите родители беа разведени. Се сеќавам само колку ми беше тешко. Никој не ми ја објасни причината, шо се случи, како се случи, а таман си помислив дека се е во ред, дека ќе нема карање повеќе,... Така било најдобро за сите, а за нас мамо, тато? За мене и за брат ми?</p><p>И после 10 години повторно и повторно ме фаќа носталгија за старата куќа, каде сите заедно живеевме, сите се дружевме. Уште ги помнам гоблените на мама. Колку ли само ги имаше, еден куп! Конци во сите бои, полна цела ќеса! Бев толку многу возбудена и радосна кога ќе ме викнеше да и помогнам. Ги држев толку нежно и работев пополека, не сакав да ги расипам. Мислев ќе се разринтаат ако ги фатам посилно, како шо правеше мама.</p><p>Со тато седев пред телевизор и секогаш во исто време гледавме Бушава Азбука, Големи и Мали,... Ме учеше како играм, како да читам, како правилно да ги пишувам буквите,... </p><p>Брат ми тогаш бебенце, мало, нежно. Секогаш мирисаше убаво. Дотеран во бело боди, светло кафена коса, темни кафени очи, тој беше мојата кукла, моето се!</p><p>Уште од мала сакам да ги забавувам луѓето. Сакам да ги гледам насмеани, да бликаат од среќа. Секогаш сум правела шали на моја сметка, само и само да не им ги гледам тие натажени лица. Колку ми фалат тие времиња само! Сега сите сме сменети. Ништо не е како порано. Тато е поладен, мама веќе не се замара за сите тие работи шо ја правеа среќна порано, брат ми си тера свој филм и јас, шо копнеам по убавите и среќни мигови во минатото. Може само мене ми фали тоа време или само така си мислам?</p><p>Сепак, имајте сите прекрасен ден! <img src="/images/emoji/smile_animated.png" class="smilie" loading="lazy" alt=":)" title="Насмевка :)" data-shortname=":)" /></p><p>[MEDIA=youtube]BnG8OI50BEk[/MEDIA]</p><p>[ATTACH=full]24821[/ATTACH]</p></blockquote><p></p>
[QUOTE="СирмаВојвода, post: 327061, member: 6149"] Низ тежок период минувам. Проблеми од сите страни. Не можам глава да кренам. Само се преправам дека ми е добро. Ако и ги кажам проблемите на мама, ќе ја растажам. Ја знам. Знам како ќе реагира и дека ќе и е тешко и дека навечер ќе плаче и нема да може да спие. Не сакам да и нанесувам проблеми, доволно си ги има таа самата. Тато, тој си е приказна сам по себе. Не го интересира ништо. Таман мислам дека ќе се оправат работите, гледам како за миг се пропаѓа во вода. Доволно ми е. А се шо сакам е само нормална фамилија како шо имаат сите. Како мала, ме исмеваа затоа шо само моите родители беа разведени. Се сеќавам само колку ми беше тешко. Никој не ми ја објасни причината, шо се случи, како се случи, а таман си помислив дека се е во ред, дека ќе нема карање повеќе,... Така било најдобро за сите, а за нас мамо, тато? За мене и за брат ми? И после 10 години повторно и повторно ме фаќа носталгија за старата куќа, каде сите заедно живеевме, сите се дружевме. Уште ги помнам гоблените на мама. Колку ли само ги имаше, еден куп! Конци во сите бои, полна цела ќеса! Бев толку многу возбудена и радосна кога ќе ме викнеше да и помогнам. Ги држев толку нежно и работев пополека, не сакав да ги расипам. Мислев ќе се разринтаат ако ги фатам посилно, како шо правеше мама. Со тато седев пред телевизор и секогаш во исто време гледавме Бушава Азбука, Големи и Мали,... Ме учеше како играм, како да читам, како правилно да ги пишувам буквите,... Брат ми тогаш бебенце, мало, нежно. Секогаш мирисаше убаво. Дотеран во бело боди, светло кафена коса, темни кафени очи, тој беше мојата кукла, моето се! Уште од мала сакам да ги забавувам луѓето. Сакам да ги гледам насмеани, да бликаат од среќа. Секогаш сум правела шали на моја сметка, само и само да не им ги гледам тие натажени лица. Колку ми фалат тие времиња само! Сега сите сме сменети. Ништо не е како порано. Тато е поладен, мама веќе не се замара за сите тие работи шо ја правеа среќна порано, брат ми си тера свој филм и јас, шо копнеам по убавите и среќни мигови во минатото. Може само мене ми фали тоа време или само така си мислам? Сепак, имајте сите прекрасен ден! :) [MEDIA=youtube]BnG8OI50BEk[/MEDIA] [ATTACH=full]24821[/ATTACH] [/QUOTE]
Внеси Цитати…
Верификација
Колку нозе има кучето? (напишете со букви)
Испрати мислење
Форум
Црнобело форум
Општи муабети
Сакам да кажам/Сакам да прашам
На врв
Bottom