Одговори на темата

Порака: <blockquote data-quote="Electra" data-source="post: 215996" data-attributes="member: 229">Прашање кое секогаш ме интересирало.Имам некое чувство дека ова претставува некој вид на табу тема, и не знам дали е поради фактот што не сакаме да признаеме дека се плашиме, дали самата (силна) верба не остава/дава место за двоумење, или е нешто сосема трето, па затоа ме интересираат вашите мислења.Верници или не, дали сметате дека религијата со сите свои Свети книги, претставува некој вид на групирани закони кои ги држат стегите на моралното, или повеќе сметате дека самиот човек (треба да) е оној кој ги поставува своите граници?Дали еден верник, е верник со чиста душа и во права смисла на зборот, доколку се придржува кон зборовите на својот Севишен, а во мислите константно го копка спротивното т.е. она кое е окарактеризирано како „грев“, по кој му плаче душата? Нешто што би се нарекло живот воден според диктатура на пишани правила, а спротивен од посакуваниот. Подеднакво лошо како и она: „Атеист сум, за мене не важат никакви Божји правила.“Зарем се потребни некакви „закони и правила“ да ја извлечат (не)човечноста од нас? Или можеби само се работи за недоволна упатеност, помодарство и/или наметната стравопочит?Кој е главниот двигател на овој феномен?Дали вие (верниците) ги почитувате Божјите правила поради себе, околината, поради Бога, или самите постапувате онака како што мислите дека е најправилно во дадена ситуација?Уште на самиот почеток, ќе ве замолам да се држите до темата и да се воздржувате од навлегување во беспотребни расправии на лична основа, зошто истите ќе бидат најстрого санкционирани.</blockquote>

Верификација: Каква боја е снегот?

На врв Bottom

Барај

Барај

Одговори на темата