Мени
Форум
Нови мислења
Пребарување
Членови
Моментални посетители
Нови објави на профил
Пребарај објави на профил
Форум
Најава
Регистрација
Барај
Пребарувај само наслови
Од:
Пребарувај само наслови
Од:
Нови мислења
Пребарување
Барај
Пребарувај само наслови
Од:
Пребарувај само наслови
Од:
Мени
Install the app
Install
Одговори на темата
Форум
Култура, уметност и наука
Поезија и проза
Раскази
JavaScript is disabled. For a better experience, please enable JavaScript in your browser before proceeding.
Вие користите застарен прелистувач. Може да не ви бидат убаво прикажани овој или други сајтови.
Треба да го надградите вашиот или да користите
алтернативен прелистувач
.
Порака
<blockquote data-quote="Scars" data-source="post: 93896" data-attributes="member: 264"><p><span style="font-size: 13px"><span style="color: #000000">- Да се разделиме?! - не очекуваше да слушне такво нешто и тешко и беше да поверува. - Но зошто?! Јас те сакам... Мислам, дека ти исто ме сакаш... зарем не е точно?</span></span></p><p><span style="font-size: 13px"><span style="color: #000000">- Не мила! Ти само мислеше дека ме сакаш. Ако ме сакаше вистински, сега ќе водевме друг разговор за многу поубави нешта...</span></span></p><p><span style="font-size: 13px"><span style="color: #000000">Кога го слушна ова очите и се насолзија.</span></span></p><p><span style="font-size: 13px"><span style="color: #000000">Тој извади од џебот марамче и и го подаде. Таа бавно ги бришаше солзите и тивко кажа:</span></span></p><p><span style="font-size: 13px"><span style="color: #000000">- Добро, штом така сакаш... Се надевам само дека не ме оставаш од некоја друга причина...</span></span></p><p><span style="font-size: 13px"><span style="color: #000000">- Како можеш и да помислиш на такво нешто!? Немало друга, нема ни да има уште долго време... - рече тој, нервозен од нејзините сомнежи.</span></span></p><p><span style="font-size: 13px"><span style="color: #000000">Дојдоа како двајца вљубени, а сега веќе стоеја како странци еден до друг... По неколку минути поминати во молчење, таа рече:</span></span></p><p><span style="font-size: 13px"><span style="color: #000000">- Ќе си одиме?</span></span></p><p><span style="font-size: 13px"><span style="color: #000000">- Јас сакам да останам уште малку тука, но ти ако сакаш оди...</span></span></p><p><span style="font-size: 13px"><span style="color: #000000">- Добро тогаш... - рече тивко и пружи рака кон него, но и раката и гласот и трепереа... - Ти посакувам да си среќен... - едвај успеа да изрече.</span></span></p><p><span style="font-size: 13px"><span style="color: #000000">- Ако сакаш, може да останеме пријатели... - рече тој, додека ја држеше за рака.</span></span></p><p><span style="font-size: 13px"><span style="color: #000000">Се гушнаа силно за последен пат и се разделија без да си кажат ништо повеќе...</span></span></p><p><span style="font-size: 13px"><span style="color: #000000">“Постапив правилно“...си повторуваше тој цело време, додека се враќаше со бавни чекори кон дома.</span></span></p><p><span style="font-size: 13px"><span style="color: #000000"></span></span></p><p><span style="font-size: 13px"><span style="color: #000000">Се прибра дома кога се стемни. Чуствуваше како нозете да му беа пресечени. Веднаш влезе во собата и легна... со желба да заспие и се одмори од се. Но не успеваше. А времето како да застана за него, ноќта како да немаше крај... Но мораше да преспие барем малку. Утре беше на работа и требаше да стане рано...</span></span></p><p><span style="font-size: 13px"><span style="color: #000000">По некое време ненадејно заспа. Се разбуди од алармот на часовникот. Стана, се протегна, и токму кога требаше да излезе од дома, погледна кон телефонот. Имаше една порака и 10 пропуштени повици. Ништо не слушнал додека спиел од уморот. Сите беа од неа. Иако немаше волја да ги чита, ги отвори и прочита:</span></span></p><p><span style="font-size: 13px"><span style="color: #000000">- “Колку и да не ти се верува, јас вистински те сакав “Не можам да живеам без тебе и твојата љубов. Не можам да бидам сама. Премногу голема е болката, за да ја соберам цела во моето срце. Ти се колнам, дека никогаш не сум сакала толку вистински, како тебе. Живеев за да те сакам и ќе умрам од што те сакам! Збогум, љубов моја...“</span></span></p><p><span style="font-size: 13px"><span style="color: #000000"></span></span></p><p><span style="font-size: 13px"><span style="color: #000000">Во главата му се родија безброј прашања истиот тој момент. Ги читаше и пречитуваше редовите на екранот и незнаеше што да мисли. Од кога ја познава, а таа никогаш не му напишала такво нешто, никогаш ги немаше искажано чуствата на тој начин... и тоа во 5 часот наутро.</span></span></p><p><span style="font-size: 13px"><span style="color: #000000">Се обиде да ја проголта грутката во грлото што му застана додека читаше, и со растреперени прсти сврте на нејзиниот број. По неколку минути слушна непознат глас. Ја побара неа...</span></span></p><p><span style="font-size: 13px"><span style="color: #000000">- Јас сум мајка и... - рече залипнато жената на линијата. - Ќерка ми ова утро се самоуби!</span></span></p><p><span style="font-size: 13px"><span style="color: #000000">- Што!? Но како?! Зошто???...</span></span></p><p><span style="font-size: 13px"><span style="color: #000000"></span></span></p><p><span style="font-size: 13px"><span style="color: #000000">- Не знам синко ни јас... - продолжи жената - цела ноќ вртеше на некој број. Беше вознемирена, многу растроена... Утрото кога станав, видов дека во собата уште свети, ја отворив вратата и занемев од она, што го видов со очи... Беше обесена! - Успеа некако да раскаже жената со многу засипнат и стегнат глас...</span></span></p><p><span style="font-size: 13px"><span style="color: #000000">Стомакот му се собра од она што го слушна. Пак го осети она парење и тежина, но сега тие беа стотици пати посилни... Во наредниот миг му се заврте во главата, тој се занесе и се струполи на земјата...</span></span></p><p><span style="font-size: 13px"><span style="color: #000000"></span></span></p><p><span style="font-size: 13px"><span style="color: #000000">Неколку месеци подоцна, додека правеа утрински посети на пациентите, двајца лекари сретнаа еден пациент во ходникот. Тој беше нов на клиниката. Едниот лекар го праша другиот каков случај е, а тој одоговори:</span></span></p><p><span style="font-size: 13px"><span style="color: #000000">- А овој ли? Го донесоа, пред околу три месеци тука. Како што разбрав, неговата девојка се самоубила поради него. Од тогаш тој постојано го носи мобилниот со себе, постојано пишува нешто и го праќа на некој...</span></span></p><p><span style="font-size: 13px"><span style="color: #000000">Пред неколку дена неможев да се воздржам и додека тој спиеше, свртев на тој број... Излезе дека бројот не е активен, деактивиран е уште пред три месеци...</span></span></p><p><span style="font-size: 13px"><span style="color: #000000">Видов, дека има и една порака, ја прочитав и неа... Не го познавам човекот, ниту неговиот живот пред да стигне тука, но изгледа дека оној што му ја пратил пораката, има многу ранлива и чувствителна душа...</span></span></p><p><span style="font-size: 13px"><span style="color: #000000"></span></span></p><p><span style="font-size: 13px"><span style="color: #000000">Речиси секогаш сме убедени дека знаеме и разбираме што мислат и чуствуваат другите околу нас... Дека можеме да го видиме она што го носат во срцето... Но дали е навистина така?</span></span></p></blockquote><p></p>
[QUOTE="Scars, post: 93896, member: 264"] [SIZE=13px][COLOR=#000000]- Да се разделиме?! - не очекуваше да слушне такво нешто и тешко и беше да поверува. - Но зошто?! Јас те сакам... Мислам, дека ти исто ме сакаш... зарем не е точно?[/COLOR][/SIZE] [SIZE=13px][COLOR=#000000]- Не мила! Ти само мислеше дека ме сакаш. Ако ме сакаше вистински, сега ќе водевме друг разговор за многу поубави нешта...[/COLOR][/SIZE] [SIZE=13px][COLOR=#000000]Кога го слушна ова очите и се насолзија.[/COLOR][/SIZE] [SIZE=13px][COLOR=#000000]Тој извади од џебот марамче и и го подаде. Таа бавно ги бришаше солзите и тивко кажа:[/COLOR][/SIZE] [SIZE=13px][COLOR=#000000]- Добро, штом така сакаш... Се надевам само дека не ме оставаш од некоја друга причина...[/COLOR][/SIZE] [SIZE=13px][COLOR=#000000]- Како можеш и да помислиш на такво нешто!? Немало друга, нема ни да има уште долго време... - рече тој, нервозен од нејзините сомнежи.[/COLOR][/SIZE] [SIZE=13px][COLOR=#000000]Дојдоа како двајца вљубени, а сега веќе стоеја како странци еден до друг... По неколку минути поминати во молчење, таа рече:[/COLOR][/SIZE] [SIZE=13px][COLOR=#000000]- Ќе си одиме?[/COLOR][/SIZE] [SIZE=13px][COLOR=#000000]- Јас сакам да останам уште малку тука, но ти ако сакаш оди...[/COLOR][/SIZE] [SIZE=13px][COLOR=#000000]- Добро тогаш... - рече тивко и пружи рака кон него, но и раката и гласот и трепереа... - Ти посакувам да си среќен... - едвај успеа да изрече.[/COLOR][/SIZE] [SIZE=13px][COLOR=#000000]- Ако сакаш, може да останеме пријатели... - рече тој, додека ја држеше за рака.[/COLOR][/SIZE] [SIZE=13px][COLOR=#000000]Се гушнаа силно за последен пат и се разделија без да си кажат ништо повеќе...[/COLOR][/SIZE] [SIZE=13px][COLOR=#000000]“Постапив правилно“...си повторуваше тој цело време, додека се враќаше со бавни чекори кон дома.[/COLOR][/SIZE] [SIZE=13px][COLOR=#000000] Се прибра дома кога се стемни. Чуствуваше како нозете да му беа пресечени. Веднаш влезе во собата и легна... со желба да заспие и се одмори од се. Но не успеваше. А времето како да застана за него, ноќта како да немаше крај... Но мораше да преспие барем малку. Утре беше на работа и требаше да стане рано...[/COLOR][/SIZE] [SIZE=13px][COLOR=#000000]По некое време ненадејно заспа. Се разбуди од алармот на часовникот. Стана, се протегна, и токму кога требаше да излезе од дома, погледна кон телефонот. Имаше една порака и 10 пропуштени повици. Ништо не слушнал додека спиел од уморот. Сите беа од неа. Иако немаше волја да ги чита, ги отвори и прочита:[/COLOR][/SIZE] [SIZE=13px][COLOR=#000000]- “Колку и да не ти се верува, јас вистински те сакав “Не можам да живеам без тебе и твојата љубов. Не можам да бидам сама. Премногу голема е болката, за да ја соберам цела во моето срце. Ти се колнам, дека никогаш не сум сакала толку вистински, како тебе. Живеев за да те сакам и ќе умрам од што те сакам! Збогум, љубов моја...“[/COLOR][/SIZE] [SIZE=13px][COLOR=#000000] Во главата му се родија безброј прашања истиот тој момент. Ги читаше и пречитуваше редовите на екранот и незнаеше што да мисли. Од кога ја познава, а таа никогаш не му напишала такво нешто, никогаш ги немаше искажано чуствата на тој начин... и тоа во 5 часот наутро.[/COLOR][/SIZE] [SIZE=13px][COLOR=#000000]Се обиде да ја проголта грутката во грлото што му застана додека читаше, и со растреперени прсти сврте на нејзиниот број. По неколку минути слушна непознат глас. Ја побара неа...[/COLOR][/SIZE] [SIZE=13px][COLOR=#000000]- Јас сум мајка и... - рече залипнато жената на линијата. - Ќерка ми ова утро се самоуби![/COLOR][/SIZE] [SIZE=13px][COLOR=#000000]- Што!? Но како?! Зошто???...[/COLOR][/SIZE] [SIZE=13px][COLOR=#000000] - Не знам синко ни јас... - продолжи жената - цела ноќ вртеше на некој број. Беше вознемирена, многу растроена... Утрото кога станав, видов дека во собата уште свети, ја отворив вратата и занемев од она, што го видов со очи... Беше обесена! - Успеа некако да раскаже жената со многу засипнат и стегнат глас...[/COLOR][/SIZE] [SIZE=13px][COLOR=#000000]Стомакот му се собра од она што го слушна. Пак го осети она парење и тежина, но сега тие беа стотици пати посилни... Во наредниот миг му се заврте во главата, тој се занесе и се струполи на земјата...[/COLOR][/SIZE] [SIZE=13px][COLOR=#000000] Неколку месеци подоцна, додека правеа утрински посети на пациентите, двајца лекари сретнаа еден пациент во ходникот. Тој беше нов на клиниката. Едниот лекар го праша другиот каков случај е, а тој одоговори:[/COLOR][/SIZE] [SIZE=13px][COLOR=#000000]- А овој ли? Го донесоа, пред околу три месеци тука. Како што разбрав, неговата девојка се самоубила поради него. Од тогаш тој постојано го носи мобилниот со себе, постојано пишува нешто и го праќа на некој... Пред неколку дена неможев да се воздржам и додека тој спиеше, свртев на тој број... Излезе дека бројот не е активен, деактивиран е уште пред три месеци... Видов, дека има и една порака, ја прочитав и неа... Не го познавам човекот, ниту неговиот живот пред да стигне тука, но изгледа дека оној што му ја пратил пораката, има многу ранлива и чувствителна душа...[/COLOR][/SIZE] [SIZE=13px][COLOR=#000000] Речиси секогаш сме убедени дека знаеме и разбираме што мислат и чуствуваат другите околу нас... Дека можеме да го видиме она што го носат во срцето... Но дали е навистина така?[/COLOR][/SIZE] [/QUOTE]
Внеси Цитати…
Верификација
Каква боја е снегот?
Испрати мислење
Форум
Култура, уметност и наука
Поезија и проза
Раскази
На врв
Bottom
