Мени
Форум
Нови мислења
Пребарување
Членови
Моментални посетители
Нови објави на профил
Пребарај објави на профил
Форум
Најава
Регистрација
Барај
Пребарувај само наслови
Од:
Пребарувај само наслови
Од:
Нови мислења
Пребарување
Барај
Пребарувај само наслови
Од:
Пребарувај само наслови
Од:
Мени
Install the app
Install
Одговори на темата
Форум
Култура, уметност и наука
Поезија и проза
Раскази
JavaScript is disabled. For a better experience, please enable JavaScript in your browser before proceeding.
Вие користите застарен прелистувач. Може да не ви бидат убаво прикажани овој или други сајтови.
Треба да го надградите вашиот или да користите
алтернативен прелистувач
.
Порака
<blockquote data-quote="Scars" data-source="post: 93894" data-attributes="member: 264"><p><span style="font-size: 13px"><span style="color: #000000">Со првото утринско будење, тој почувствува непријатна болка во стомакот. Како нешто да го стегаше, притискаше и печеше. Не, тоа не беше болка од вчерашната вечера. Причината беше друга - уште откако ги отвори очите, се знаеше што ќе прави денес...</span></span></p><p><span style="font-size: 13px"><span style="color: #000000">Денес конечно ќе ја прекине врската, која се обидуваше да ја одржи веќе две години. Требаше да го направи тоа многу порано, но...</span></span></p><p><span style="font-size: 13px"><span style="color: #000000">Стана од креветот, се облече и излезе. Се договорил уште од вчера да се најдат со неа на местото каде се среќаваа обично. Не требаше да доцни. Никогаш досега не ја натерал да чека... не требаше ни денес.</span></span></p><p><span style="font-size: 13px"><span style="color: #000000">Излезе од дома и со брзи чекори се упати кон местото за средба. Градот изгледаше сив и мрачен, времето беше студено, како секој момент да се спремаше да врне дожд. Го крена погледот кон тмурното небо и си помисли:</span></span></p><p><span style="font-size: 13px"><span style="color: #000000">- Дури и облаците плачат за нас, како и тие да претчувствуваат што ќе се случи...</span></span></p><p><span style="font-size: 13px"><span style="color: #000000">Како и секогаш, пристигна прв на договореното место. По неколку минути се појави и таа. Кога ја виде како се приближува кон него, стомакот му се собра и нешто го пресече... голема болка.</span></span></p><p><span style="font-size: 13px"><span style="color: #000000">Ја праша дали сака да седнат некаде и таа се согласи. Тргнаа. По целиот пат дотаму молчеа, не рекоа ниту збор. Тоа и се причини доста чудно, ја исплаши неговото однесување... не знаеше што ја чека.</span></span></p><p><span style="font-size: 13px"><span style="color: #000000">Седнаа на една од дрвените маси во кафулето и си нарачаа по едно кафе. Најпосле таа не можеше да се стрпи и го праша:</span></span></p><p><span style="font-size: 13px"><span style="color: #000000">- Што ти е, нешто да не сакаш да ми кажеш?</span></span></p><p><span style="font-size: 13px"><span style="color: #000000">- Да... - одговори тој, без да ја погледне.</span></span></p><p><span style="font-size: 13px"><span style="color: #000000">- Ајде кажи, зошто молчиш? - продолжи таа, веќе малку вознемирена.</span></span></p><p><span style="font-size: 13px"><span style="color: #000000">Тој зема воздух, ја сврте главата кон неа и ја праша:</span></span></p><p><span style="font-size: 13px"><span style="color: #000000">- Според тебе, до кога ќе продолжиме вака? Колку уште сметаш дека ќе издржиме со ова темпо?</span></span></p><p><span style="font-size: 13px"><span style="color: #000000">- Од каде пак сега ова го измисли, зошто ми поставуваш такво прашање? - не можеше да се начуди таа.</span></span></p><p><span style="font-size: 13px"><span style="color: #000000">По кратко молчење, тој издиша длабоко и продолжи:</span></span></p><p><span style="font-size: 13px"><span style="color: #000000">- Една вечер пред неколку месеци, беше околу полноќ, јас ти се јавив за да ти прочитам неколку мои стихови, кои ги напишав за тебе. А ти, се сеќаваш ли што ми одговори:</span></span></p><p><span style="font-size: 13px"><span style="color: #000000">- “Баш сега ли најде да звониш, види колку е часот, како да немаш друга работа...“ - без нималку љубезност. Од таа твоја реакција се почуствував како нокаутиран боксер... ти се извинив и спуштив телефон. А ти никогаш подоцна не побара да ги видиш и слушнеш тие стихови...</span></span></p><p><span style="font-size: 13px"><span style="color: #000000">Пред три недели, кога се разболев тешко и неможев да станам од кревет, дојде заедно со пријателите да ме видиш. Кога еден од нив ми потфрли - “О, добар си ти, си имаш девојка, има кој да се грижи за тебе“..., ти кажа:</span></span></p><p><span style="font-size: 13px"><span style="color: #000000">- “Да де, нема шанси, имам доволно обврски, нека си го чува мајка му...“ -ти текнува сега?</span></span></p><p><span style="font-size: 13px"><span style="color: #000000"></span></span></p><p><span style="font-size: 13px"><span style="color: #000000">- Но ти знаеш дека јас не сакам такви лигавења, емоционални изблици... не е тоа за мене... - рече таа, со вина за постапките. - А и зарем ти личам на докторка?</span></span></p><p><span style="font-size: 13px"><span style="color: #000000">Тој се насмеа иронично:</span></span></p><p><span style="font-size: 13px"><span style="color: #000000">- Да, во право си, воопшто не личиш на докторка. А и додека го носиш тоа камено срце во себе, дури и да сакаш да станеш таква и да помагаш на луѓето... не би можела.</span></span></p><p><span style="font-size: 13px"><span style="color: #000000">По малку молчење тој продолжи:</span></span></p><p><span style="font-size: 13px"><span style="color: #000000">- Досега колку пати си ми пишала некоја порака рано наутро, за да ми посакаш убав и пријатен ден? Или навечер пред да си легнеш, да ми кажеш просто “добра ноќ“? Или кога и да е во текот на денот, за да ми подариш една насмевка? Нешто со кое ќе ми покажеш дека имам некаква вредност за тебе? Ти тврдиш дека не сакаш такви сентиментални работи, велиш дека се смешни и лигави, но вистината е друга - ти не сакаш да ги радуваш другите, оние кои те сакаат! И точно тука е најголемата разлика меѓу мене и тебе. Јас сум сосема спротивен - сакам да дарувам радост и насмевки на луѓето околу мене и точно тоа ме прави среќен. Знаеш ли дека откако те запознав секој ден, секоја ноќ, секој миг јас имав по еден убав збор за тебе?</span></span></p><p><span style="font-size: 13px"><span style="color: #000000">Дали го слушна, дали го почувствува, дали ти значеше? Толку сме различни, како бело и црно...</span></span></p><p><span style="font-size: 13px"><span style="color: #000000">Таа се обидуваше да го надмине шокот од тоа што го слушаше и во исто време се трудеше да остане смирена. Го праша:</span></span></p><p><span style="font-size: 13px"><span style="color: #000000">- И што сакаш ти од мене, да станам поет, да пишувам стихови?</span></span></p><p><span style="font-size: 13px"><span style="color: #000000">Тој повторно се насмеа и уште еднаш се убеди, колку правилно решение донел.</span></span></p><p><span style="font-size: 13px"><span style="color: #000000">- Не... - одговори тој. Не сакам да станеш поетеса.</span></span></p><p><span style="font-size: 13px"><span style="color: #000000">А ти и не би можела да бидеш добра поетеса. Само сакам да се разделиме, сметам дека така ќе биде најдобро за двајцата...</span></span></p></blockquote><p></p>
[QUOTE="Scars, post: 93894, member: 264"] [SIZE=13px][COLOR=#000000]Со првото утринско будење, тој почувствува непријатна болка во стомакот. Како нешто да го стегаше, притискаше и печеше. Не, тоа не беше болка од вчерашната вечера. Причината беше друга - уште откако ги отвори очите, се знаеше што ќе прави денес...[/COLOR][/SIZE] [SIZE=13px][COLOR=#000000]Денес конечно ќе ја прекине врската, која се обидуваше да ја одржи веќе две години. Требаше да го направи тоа многу порано, но...[/COLOR][/SIZE] [SIZE=13px][COLOR=#000000]Стана од креветот, се облече и излезе. Се договорил уште од вчера да се најдат со неа на местото каде се среќаваа обично. Не требаше да доцни. Никогаш досега не ја натерал да чека... не требаше ни денес.[/COLOR][/SIZE] [SIZE=13px][COLOR=#000000]Излезе од дома и со брзи чекори се упати кон местото за средба. Градот изгледаше сив и мрачен, времето беше студено, како секој момент да се спремаше да врне дожд. Го крена погледот кон тмурното небо и си помисли:[/COLOR][/SIZE] [SIZE=13px][COLOR=#000000]- Дури и облаците плачат за нас, како и тие да претчувствуваат што ќе се случи...[/COLOR][/SIZE] [SIZE=13px][COLOR=#000000]Како и секогаш, пристигна прв на договореното место. По неколку минути се појави и таа. Кога ја виде како се приближува кон него, стомакот му се собра и нешто го пресече... голема болка.[/COLOR][/SIZE] [SIZE=13px][COLOR=#000000]Ја праша дали сака да седнат некаде и таа се согласи. Тргнаа. По целиот пат дотаму молчеа, не рекоа ниту збор. Тоа и се причини доста чудно, ја исплаши неговото однесување... не знаеше што ја чека.[/COLOR][/SIZE] [SIZE=13px][COLOR=#000000]Седнаа на една од дрвените маси во кафулето и си нарачаа по едно кафе. Најпосле таа не можеше да се стрпи и го праша:[/COLOR][/SIZE] [SIZE=13px][COLOR=#000000]- Што ти е, нешто да не сакаш да ми кажеш?[/COLOR][/SIZE] [SIZE=13px][COLOR=#000000]- Да... - одговори тој, без да ја погледне.[/COLOR][/SIZE] [SIZE=13px][COLOR=#000000]- Ајде кажи, зошто молчиш? - продолжи таа, веќе малку вознемирена.[/COLOR][/SIZE] [SIZE=13px][COLOR=#000000]Тој зема воздух, ја сврте главата кон неа и ја праша:[/COLOR][/SIZE] [SIZE=13px][COLOR=#000000]- Според тебе, до кога ќе продолжиме вака? Колку уште сметаш дека ќе издржиме со ова темпо?[/COLOR][/SIZE] [SIZE=13px][COLOR=#000000]- Од каде пак сега ова го измисли, зошто ми поставуваш такво прашање? - не можеше да се начуди таа.[/COLOR][/SIZE] [SIZE=13px][COLOR=#000000]По кратко молчење, тој издиша длабоко и продолжи:[/COLOR][/SIZE] [SIZE=13px][COLOR=#000000]- Една вечер пред неколку месеци, беше околу полноќ, јас ти се јавив за да ти прочитам неколку мои стихови, кои ги напишав за тебе. А ти, се сеќаваш ли што ми одговори: - “Баш сега ли најде да звониш, види колку е часот, како да немаш друга работа...“ - без нималку љубезност. Од таа твоја реакција се почуствував како нокаутиран боксер... ти се извинив и спуштив телефон. А ти никогаш подоцна не побара да ги видиш и слушнеш тие стихови...[/COLOR][/SIZE] [SIZE=13px][COLOR=#000000]Пред три недели, кога се разболев тешко и неможев да станам од кревет, дојде заедно со пријателите да ме видиш. Кога еден од нив ми потфрли - “О, добар си ти, си имаш девојка, има кој да се грижи за тебе“..., ти кажа: - “Да де, нема шанси, имам доволно обврски, нека си го чува мајка му...“ -ти текнува сега?[/COLOR][/SIZE] [SIZE=13px][COLOR=#000000] - Но ти знаеш дека јас не сакам такви лигавења, емоционални изблици... не е тоа за мене... - рече таа, со вина за постапките. - А и зарем ти личам на докторка?[/COLOR][/SIZE] [SIZE=13px][COLOR=#000000]Тој се насмеа иронично: - Да, во право си, воопшто не личиш на докторка. А и додека го носиш тоа камено срце во себе, дури и да сакаш да станеш таква и да помагаш на луѓето... не би можела.[/COLOR][/SIZE] [SIZE=13px][COLOR=#000000]По малку молчење тој продолжи:[/COLOR][/SIZE] [SIZE=13px][COLOR=#000000]- Досега колку пати си ми пишала некоја порака рано наутро, за да ми посакаш убав и пријатен ден? Или навечер пред да си легнеш, да ми кажеш просто “добра ноќ“? Или кога и да е во текот на денот, за да ми подариш една насмевка? Нешто со кое ќе ми покажеш дека имам некаква вредност за тебе? Ти тврдиш дека не сакаш такви сентиментални работи, велиш дека се смешни и лигави, но вистината е друга - ти не сакаш да ги радуваш другите, оние кои те сакаат! И точно тука е најголемата разлика меѓу мене и тебе. Јас сум сосема спротивен - сакам да дарувам радост и насмевки на луѓето околу мене и точно тоа ме прави среќен. Знаеш ли дека откако те запознав секој ден, секоја ноќ, секој миг јас имав по еден убав збор за тебе? Дали го слушна, дали го почувствува, дали ти значеше? Толку сме различни, како бело и црно...[/COLOR][/SIZE] [SIZE=13px][COLOR=#000000]Таа се обидуваше да го надмине шокот од тоа што го слушаше и во исто време се трудеше да остане смирена. Го праша:[/COLOR][/SIZE] [SIZE=13px][COLOR=#000000]- И што сакаш ти од мене, да станам поет, да пишувам стихови?[/COLOR][/SIZE] [SIZE=13px][COLOR=#000000]Тој повторно се насмеа и уште еднаш се убеди, колку правилно решение донел.[/COLOR][/SIZE] [SIZE=13px][COLOR=#000000]- Не... - одговори тој. Не сакам да станеш поетеса. А ти и не би можела да бидеш добра поетеса. Само сакам да се разделиме, сметам дека така ќе биде најдобро за двајцата...[/COLOR][/SIZE] [SIZE=13px][COLOR=#000000] [/COLOR][/SIZE] [/QUOTE]
Внеси Цитати…
Верификација
Колку нозе има кучето? (напишете со букви)
Испрати мислење
Форум
Култура, уметност и наука
Поезија и проза
Раскази
На врв
Bottom
