Одговори на темата

Порака: <blockquote data-quote="Марија" data-source="post: 63374" data-attributes="member: 956">Ме уништуваш. Ги залекувам раните, ги пакувам старите болки, го затворам куферот и тогаш се појавуваш повторно, од никаде . . . ми фрлаш трошки. Ги собирам како гладен скитник и повторно го отварам куферот. Ме поплавуваат старите сеќавања и чувства. Тонам во амбис на безсознание, а ти си одиш. Ми кажуваш дека е подобро така . . . проклетство, зарем за тоа се врати ?! За да ме распараш, за да ме потсетиш колку те сакам и да ме оставиш во онаа истата уништувачка агонија . . . Ме праша ли дали јас сакам така? Ме праша ли колку ноќи потрошив слушајќи ги нашите песни, оживувајќи ги спомените, плачејќи врз ковчегот на нашата љубов ? Лесно е да си заминеш, лесно е да порекнуваш дека нешто постоело . . . лесно е да се ставиш себе си пред се наше, заедничко, лесно е да се ставиш себе си пред мене и моите чувства, и моите солзи и страдања . . . лесно е да си отидеш како тивок победник криејќи се под знамето на цврстината. Останувам сама, повторно. Пред мене распакуван куфер. Во срцето ми се брануваат чувствата, во умот сеќавањата, на кожата го носам твојот допир, а на усните ми спијат твоите бакнежи. Сето тоа, треба рамнодушно да го спакувам и да заборавам дека некогаш постоело. Навидум, задачата е лесна. Со испливувањето на сонцето добивам сила, јака сум и можам да продолжам напред. Се тешам себе си, успешно, се додека ноќта не го покрие небото чии ѕвезди ми ги поклони. Тогаш, одново ме напаѓаат сите демони на нашата љубов. Ми ја посочуваат, ја влечат на површината и ја расфлаат насекаде. Тивко го плачам твоето име. Не го проколнувам . . . само плачам и ја чекам светлината на утрото . . . со неа добивам надеж дека конечно ќе успеам да го заклучам куферот. . . изгледа морам да се ослободам од работите кои повеќе не ми припаѓаат.</blockquote>

Верификација: Каква боја е тревата?

На врв Bottom

Барај

Барај

Одговори на темата