Одговори на темата

Порака: <blockquote data-quote="Марија" data-source="post: 274562" data-attributes="member: 956">Понекогаш остава простор за некој нов зрак светлина да продре во нејзините одаи, но секогаш на еден ист зрак се навраќа.Оној кој згасна многу одамна, оној кој во мрак и црнило ја остави, оној за кој молитва кажува доцна навечер - кога темнината си игра со празното место во креветот.И пролетта плете нов венец, и пајакот нова мрежа откако ќе му ја уништат старата, само таа никако не може да закрепне, сосема да заздрави, па да стане да создаде нешто ново, повесело.  Понекогаш страв ми е да гледам во нејзините празни и студени очи, и посакувам да дојде утрото кое во неа ќе роди надеж за нов зачеток. Вака само лута од силуета на силуета, талка со погледот  барајќи некој што одамна се изгуби од нејзиното видно поле.Најчудно од се е што не се бори, остава сите нивни демони да ја напаѓаат, сите спомени да ја распарчуваат и постојано се дави во едни исти солзи -  само секој ден повторно прокапани.Понекогаш кога дува ветер мислам дека ќе ја одвее, па ја гушкам посилно за да остане до мене. Да е тука барем со нејзиното кревко тело кога веќе знам дека мислите секогаш и се таму некаде каде што нивните патишта се раскрстија.А знам, знам - таа се би дала да може да летне онаму каде што некогаш припаѓала. </blockquote>

Верификација: Каква боја е Сонцето?

На врв Bottom

Барај

Барај

Одговори на темата