Мени
Форум
Нови мислења
Пребарување
Членови
Моментални посетители
Нови објави на профил
Пребарај објави на профил
Форум
Најава
Регистрација
Барај
Пребарувај само наслови
Од:
Пребарувај само наслови
Од:
Нови мислења
Пребарување
Барај
Пребарувај само наслови
Од:
Пребарувај само наслови
Од:
Мени
Install the app
Install
Одговори на темата
Форум
Култура, уметност и наука
Поезија и проза
Раскази
JavaScript is disabled. For a better experience, please enable JavaScript in your browser before proceeding.
Вие користите застарен прелистувач. Може да не ви бидат убаво прикажани овој или други сајтови.
Треба да го надградите вашиот или да користите
алтернативен прелистувач
.
Порака
<blockquote data-quote="Saladin" data-source="post: 24076" data-attributes="member: 272"><p style="text-align: center"><strong>Прсти</strong></p><p></p><p>Утрото беше чисто. Сонцето ја капеше просторијата нагрната со боја на лешник. Се чувствуваше мирисот на напнатоста која бликаше од неговиот ум. Сеуште не знаеше да чита... но успеваше да ја почувствува најмалата разлика, која беше вметната во секој звук. Посегна по столчето. Го допре со прстите неговата веќе излитена површина. Посака да седне на него. Се изкачи и со голем напор се смести. Предметот што стоеше пред него неше од непозната природа. Со форма на плакар, два пати повиоск од самиот тој. Со многу копчиња. Црни и бели, ги испружи прстите и плесна по дирките. Чувствуваше како негативната енергија се топи во безмилосно тропање по пианото. Потоа се смири. Почна да свири некоја мелодија, непозната за никого друг освен за него. Прстите му беа испружени. Ги затвори очите и престана. Не очекуваше аплауз од никого. Заспа на столицата.</p><p>Го разбуди цвокотењето на неговите заби. Студот кој се насобрал во коските, му ја јадеше душата. Посегна по дирките. Тоновите трепереа несигурно додека тој ги свиреше првите етиди. Сакаше да остави одличен впечаток.</p><p>- Не игоре, заокружи ги прстите, опушти ја раката! – го слушаше гласот на учителката. По којзнае кј пат... Прстите сами му се формираа во стапчиња, толку згрчени, загубени во својата несигурност. Посакуваше да бидат барем помалку исплашени. Се помести од столчето и ја повтори лекцијата.</p><p> Прстите и` трепереа додека го очекуваше неговото појавување пред публиката. За прв пат ќе го слушне сето она што тој жртвуваше денови и денови. Моменти поминати во осаменост, солзи исплакани додека го чекаше него да и` се јави. Сепак вредеше да чека. Плесна со дланките, ги спои прстите кога тој се појави на сцената. Го слушаше неговиот здив, кој испаруваше заедно со звуците на пијаното. За прв пат солзите и` искрадоа насмевка. По настапот, таа го пронајде него и го прегрна. Ги нурна нејзините малечки прсти во неговата коса. Тој посака да останат внатре. Помина нежно со дланката по нејзиниот образ.</p><p>- Мила, утре заминувам на пат.</p><p>Ги собра нејзините раце во скутот. Тажно го погледна и ја сврте главата на страна.</p><p>- Вети ми дека брзо ќе се вратиш...</p><p>Тој го исправи показалецот и го стави меѓу нејзините усни.</p><p>- Побрзо отколку што очекуваш – се наведна и ја бакна.</p><p></p><p>(Септември 2008)</p></blockquote><p></p>
[QUOTE="Saladin, post: 24076, member: 272"] [CENTER][B]Прсти[/B][/CENTER] Утрото беше чисто. Сонцето ја капеше просторијата нагрната со боја на лешник. Се чувствуваше мирисот на напнатоста која бликаше од неговиот ум. Сеуште не знаеше да чита... но успеваше да ја почувствува најмалата разлика, која беше вметната во секој звук. Посегна по столчето. Го допре со прстите неговата веќе излитена површина. Посака да седне на него. Се изкачи и со голем напор се смести. Предметот што стоеше пред него неше од непозната природа. Со форма на плакар, два пати повиоск од самиот тој. Со многу копчиња. Црни и бели, ги испружи прстите и плесна по дирките. Чувствуваше како негативната енергија се топи во безмилосно тропање по пианото. Потоа се смири. Почна да свири некоја мелодија, непозната за никого друг освен за него. Прстите му беа испружени. Ги затвори очите и престана. Не очекуваше аплауз од никого. Заспа на столицата. Го разбуди цвокотењето на неговите заби. Студот кој се насобрал во коските, му ја јадеше душата. Посегна по дирките. Тоновите трепереа несигурно додека тој ги свиреше првите етиди. Сакаше да остави одличен впечаток. - Не игоре, заокружи ги прстите, опушти ја раката! – го слушаше гласот на учителката. По којзнае кј пат... Прстите сами му се формираа во стапчиња, толку згрчени, загубени во својата несигурност. Посакуваше да бидат барем помалку исплашени. Се помести од столчето и ја повтори лекцијата. Прстите и` трепереа додека го очекуваше неговото појавување пред публиката. За прв пат ќе го слушне сето она што тој жртвуваше денови и денови. Моменти поминати во осаменост, солзи исплакани додека го чекаше него да и` се јави. Сепак вредеше да чека. Плесна со дланките, ги спои прстите кога тој се појави на сцената. Го слушаше неговиот здив, кој испаруваше заедно со звуците на пијаното. За прв пат солзите и` искрадоа насмевка. По настапот, таа го пронајде него и го прегрна. Ги нурна нејзините малечки прсти во неговата коса. Тој посака да останат внатре. Помина нежно со дланката по нејзиниот образ. - Мила, утре заминувам на пат. Ги собра нејзините раце во скутот. Тажно го погледна и ја сврте главата на страна. - Вети ми дека брзо ќе се вратиш... Тој го исправи показалецот и го стави меѓу нејзините усни. - Побрзо отколку што очекуваш – се наведна и ја бакна. (Септември 2008) [/QUOTE]
Внеси Цитати…
Верификација
Каква боја е Сонцето?
Испрати мислење
Форум
Култура, уметност и наука
Поезија и проза
Раскази
На врв
Bottom
