Мени
Форум
Нови мислења
Пребарување
Членови
Моментални посетители
Нови објави на профил
Пребарај објави на профил
Форум
Најава
Регистрација
Барај
Пребарувај само наслови
Од:
Пребарувај само наслови
Од:
Нови мислења
Пребарување
Барај
Пребарувај само наслови
Од:
Пребарувај само наслови
Од:
Мени
Install the app
Install
Одговори на темата
Форум
Култура, уметност и наука
Поезија и проза
Раскази
JavaScript is disabled. For a better experience, please enable JavaScript in your browser before proceeding.
Вие користите застарен прелистувач. Може да не ви бидат убаво прикажани овој или други сајтови.
Треба да го надградите вашиот или да користите
алтернативен прелистувач
.
Порака
<blockquote data-quote="Lena" data-source="post: 225537" data-attributes="member: 1970"><p>Беше среќна и вознемирена истовремено.</p><p>Среќна што конечно ќе и се исполни желбата да го види.</p><p>Човекот кој и постана опсесија. </p><p>Дел од неа.</p><p>Главниот актер во нејзините соништа.</p><p>Тој кој секогаш имаше убав збор за неа, кој секојдневно се бореше да не ја изгуби.</p><p>Кој беше спремен на се за неа.</p><p>Вознемирена, затоа што знаеше дека сето ова и е забрането.</p><p>Дека тој и е забранет.</p><p>Тој беше нејзина тајна.Единствената која ја имаше.</p><p>Недозволена.</p><p>Не сакаше да го повреди човекот со кого помина толку долго време од својот живот.</p><p>Човекот кој за време на сето ова случување за чекаше да си дојде дома и да ја приготви вечерата.</p><p></p><p>Повторно го зема телефонот и го заврте добро познатиот веќе напамет научен број.</p><p>-Драги, јас... </p><p>-Ќе закаснам вечерва..</p><p>-Ќе одиме со колешките на пијачка, заборавив да ти кажам дека Ана имаше роденден па не покани на пијачка.</p><p>-Знаеш колку сум расеана и хаотична понекогаш..</p><p>-Ќе понесам пица за вечера...</p><p>-Се гледаме покасно...</p><p></p><p>Си беше смешна и непозната самата на себе.</p><p>Само што го излажа човекот за кој мислеше дека и е се во животот.</p><p>Но, не и беше важно.</p><p>Не сега.</p><p></p><p>Пред неа се појави огромната зграда на хотелот со милион светла во розева боја.</p><p>Таа не го примети тоа.</p><p>Не ги приметуваше ни минувачите кои поминуваа крај неа.</p><p>Застана и погледна нагоре накај прозорите од хотелот прашувајќи се:</p><p>-Која ли е соба број 103?</p><p>-Можеби ме гледа од горе.</p><p></p><p>Со сигурни и брзи чекори влезе во фоајето на хотелот.</p><p>Љубезно се представи, </p><p>и праша каде може да ја најде собата со број 103.. </p><p>и дека е очекувана.</p><p>-На петиот спрат десно, до крајот на ходникот мадам.</p><p>Одговори рецепционистот покажувајќи со прстот кон лифтот.</p><p>Се заблагодари поклонувајќи му широка насмевка и го повика лифтот.</p><p>Влезе во него, го притисна копчето со број 5 и погледот и застана на ликот кој се оцетуваше во огледалото.</p><p>Во крупните кафеави очи се криеше некој непознат сјај.</p><p>Кошнеж,тага, радост, љубов...</p><p>Во тие очи виде живот.</p><p>Ги тргна прамените од лицето обидувајќи се да ја среди косата,</p><p>а воедно и мислите.</p><p>-Што ќе му кажам?</p><p>-Тој е тука.. сеуште неможам да верувам..</p><p>-Луда работа.</p><p></p><p>Вратата на лифтот се отвори.</p><p>Излезе и застана.</p><p>Одеднаш се изгуби сета сигурност која ја имаше.</p><p>Чувство на немоќ ја обзема во моментот.</p><p>Чувство на страв.</p><p>Страв од непознатото што ја очекува.</p><p>Некој хаос на емоции.</p><p>Познати и непознати.</p><p>Наслушнуваше внимателно.</p><p>-Можеби ќе го слушнам..</p><p>Полека и тивко тргна кон крајот на ходникот.</p><p>Единственото што се слушаше во тишината беше чукањето на нејзиното срце.</p><p>Како да сакаше да излета од градите.</p><p>Застана пред вратата на собата 103.</p><p>Не беше способна за било каков подвиг во моментот.</p><p>Беше како скаменета.Закована.</p><p>-Можеби е подобро да се вратам..</p><p>Помисли и тргна накај лифтот.----Толку сум збунета што незнам како се викам...</p><p>Во позадина како ехо го слушна своето име.</p><p>-Софија...</p><p>Направи фаца, ги ококори очите и ги притисна усните една на друга.</p><p>Не излегуваше никаков глас од неа.</p><p>-Не не се вртам...</p><p>-Ова е сон... не е реално.. разбуди се Софија..</p><p>Полека махинално и како управувана од даљинско се заврте.</p><p>Пред себе ги гледаше тие големи очи со долги трепки.</p><p>Позната насмевка..</p><p></p><p>Збунето проба да се насмее.</p><p>Да изговори барем еден збор.</p><p>Неможеше.</p><p>Времето застана.</p><p>Постоеше само неговиот поглед..</p><p>И нејзиниот.Два света споени во еден поглед.Во еден момент.</p><p>И се причини дека ќе падне.</p><p>Ќе се онесвести.</p><p>-Само јас и тој...</p><p>Колку ли стојам овде?</p><p>Солзи почнаа да и навираат на очите.</p><p>-Немој Софија...</p><p>-Немој сега... диши длабоко...диши...</p><p>мислеше во себе.</p><p></p><p>Тивко успеа да го изговори неговото име.</p><p>-Марко?</p><p>Тој се насмеа.</p><p>-Од каде ти овде?</p><p>-Не те очекував..Ме изненади...</p><p>-Не требаше... ти реков ќе...</p><p>Тој го стави прстот на нејзините усни и тивко и шепна...</p><p>-Шшшшштттт... не говори ништо...</p><p>И ја прегрна.</p><p>Го чувствуваше неговото срце како чука.И своето.</p><p>Двете возбудени како да чукаа едно за друго.</p><p>Го чувствуваше неговиот здив.</p><p>Мирисот на косата.</p><p>И повторно налив на солзи во нејзините очи..</p><p>-Немој, немој сега Софија..</p><p>-Диши..длабоко...дииииишииии....</p><p>И се вртеше во главата.</p><p>Несакаше да диши.Сакаше да плаче.</p><p>Ги пушти солзите да течат.</p><p>Солзи во кои беше скриен сиот оној копнеж на измината година.</p><p>Сето посакување... сета болка..</p><p>Солзи на среќа..</p><p>-Тој е тука, реален е.Постои.</p><p>-Ова е неговата прегратка.</p><p>-Тоа е срцето кое чука и тоа е реално.</p><p>Ги зави рацете околу неговиот врат и тивко липајќи му рече:</p><p>-Те гушкам...</p><p>Тој и го фати лицето од страните,</p><p>нежно и ги избриша солзите и го повлече кон себе.</p><p>Ги допре усните на нејзините.</p><p>Ја бакна.</p><p>Тоа беше бакнеж со милиони нијанси на сопствените емоции.</p><p>Толку посакуван и во милион верзии обработен во соништата.</p><p>Ги почуствува неговите усни.</p><p>Имаа вкус на слатко.. слатко од дуњи..</p><p>Го сакаше.</p><p>И тој неа.</p></blockquote><p></p>
[QUOTE="Lena, post: 225537, member: 1970"] Беше среќна и вознемирена истовремено. Среќна што конечно ќе и се исполни желбата да го види. Човекот кој и постана опсесија. Дел од неа. Главниот актер во нејзините соништа. Тој кој секогаш имаше убав збор за неа, кој секојдневно се бореше да не ја изгуби. Кој беше спремен на се за неа. Вознемирена, затоа што знаеше дека сето ова и е забрането. Дека тој и е забранет. Тој беше нејзина тајна.Единствената која ја имаше. Недозволена. Не сакаше да го повреди човекот со кого помина толку долго време од својот живот. Човекот кој за време на сето ова случување за чекаше да си дојде дома и да ја приготви вечерата. Повторно го зема телефонот и го заврте добро познатиот веќе напамет научен број. -Драги, јас... -Ќе закаснам вечерва.. -Ќе одиме со колешките на пијачка, заборавив да ти кажам дека Ана имаше роденден па не покани на пијачка. -Знаеш колку сум расеана и хаотична понекогаш.. -Ќе понесам пица за вечера... -Се гледаме покасно... Си беше смешна и непозната самата на себе. Само што го излажа човекот за кој мислеше дека и е се во животот. Но, не и беше важно. Не сега. Пред неа се појави огромната зграда на хотелот со милион светла во розева боја. Таа не го примети тоа. Не ги приметуваше ни минувачите кои поминуваа крај неа. Застана и погледна нагоре накај прозорите од хотелот прашувајќи се: -Која ли е соба број 103? -Можеби ме гледа од горе. Со сигурни и брзи чекори влезе во фоајето на хотелот. Љубезно се представи, и праша каде може да ја најде собата со број 103.. и дека е очекувана. -На петиот спрат десно, до крајот на ходникот мадам. Одговори рецепционистот покажувајќи со прстот кон лифтот. Се заблагодари поклонувајќи му широка насмевка и го повика лифтот. Влезе во него, го притисна копчето со број 5 и погледот и застана на ликот кој се оцетуваше во огледалото. Во крупните кафеави очи се криеше некој непознат сјај. Кошнеж,тага, радост, љубов... Во тие очи виде живот. Ги тргна прамените од лицето обидувајќи се да ја среди косата, а воедно и мислите. -Што ќе му кажам? -Тој е тука.. сеуште неможам да верувам.. -Луда работа. Вратата на лифтот се отвори. Излезе и застана. Одеднаш се изгуби сета сигурност која ја имаше. Чувство на немоќ ја обзема во моментот. Чувство на страв. Страв од непознатото што ја очекува. Некој хаос на емоции. Познати и непознати. Наслушнуваше внимателно. -Можеби ќе го слушнам.. Полека и тивко тргна кон крајот на ходникот. Единственото што се слушаше во тишината беше чукањето на нејзиното срце. Како да сакаше да излета од градите. Застана пред вратата на собата 103. Не беше способна за било каков подвиг во моментот. Беше како скаменета.Закована. -Можеби е подобро да се вратам.. Помисли и тргна накај лифтот.----Толку сум збунета што незнам како се викам... Во позадина како ехо го слушна своето име. -Софија... Направи фаца, ги ококори очите и ги притисна усните една на друга. Не излегуваше никаков глас од неа. -Не не се вртам... -Ова е сон... не е реално.. разбуди се Софија.. Полека махинално и како управувана од даљинско се заврте. Пред себе ги гледаше тие големи очи со долги трепки. Позната насмевка.. Збунето проба да се насмее. Да изговори барем еден збор. Неможеше. Времето застана. Постоеше само неговиот поглед.. И нејзиниот.Два света споени во еден поглед.Во еден момент. И се причини дека ќе падне. Ќе се онесвести. -Само јас и тој... Колку ли стојам овде? Солзи почнаа да и навираат на очите. -Немој Софија... -Немој сега... диши длабоко...диши... мислеше во себе. Тивко успеа да го изговори неговото име. -Марко? Тој се насмеа. -Од каде ти овде? -Не те очекував..Ме изненади... -Не требаше... ти реков ќе... Тој го стави прстот на нејзините усни и тивко и шепна... -Шшшшштттт... не говори ништо... И ја прегрна. Го чувствуваше неговото срце како чука.И своето. Двете возбудени како да чукаа едно за друго. Го чувствуваше неговиот здив. Мирисот на косата. И повторно налив на солзи во нејзините очи.. -Немој, немој сега Софија.. -Диши..длабоко...дииииишииии.... И се вртеше во главата. Несакаше да диши.Сакаше да плаче. Ги пушти солзите да течат. Солзи во кои беше скриен сиот оној копнеж на измината година. Сето посакување... сета болка.. Солзи на среќа.. -Тој е тука, реален е.Постои. -Ова е неговата прегратка. -Тоа е срцето кое чука и тоа е реално. Ги зави рацете околу неговиот врат и тивко липајќи му рече: -Те гушкам... Тој и го фати лицето од страните, нежно и ги избриша солзите и го повлече кон себе. Ги допре усните на нејзините. Ја бакна. Тоа беше бакнеж со милиони нијанси на сопствените емоции. Толку посакуван и во милион верзии обработен во соништата. Ги почуствува неговите усни. Имаа вкус на слатко.. слатко од дуњи.. Го сакаше. И тој неа. [/QUOTE]
Внеси Цитати…
Верификација
Каква боја е снегот?
Испрати мислење
Форум
Култура, уметност и наука
Поезија и проза
Раскази
На врв
Bottom
