Одговори на темата

Порака: <blockquote data-quote="FallenAngel" data-source="post: 216565" data-attributes="member: 2191">Тој : Ало ?Таа : Здраво.Јас сум. Долго време не сме се слушнале. Многу долго.Тој : Не ми се верува дека тоа си ти но ти го препознавам гласот.Таа : Да, предолго.Предолго се двоумев да го свртам твојот број.Ниту самата не знам како се натерав да ти се јавам сега.Тој : Да...Таа : Го најдов твојот нов број, на ,,Информации , сета среќа, па, нема многу мажи со име како твоето.Тој : (тишина) Како тоа ти да ми се јавиш?Таа: (тишина) Па, сакав да те чујам, да видам како си, што правиш?Тој : После толку време да ме прашаш како сум... Добро сум... Оди некако... Се живее ден за ден. А ти ?Таа : Добро сум...Тој : Лажеш... Чувствувам по гласот. Никогаш не знаеше да лажеш...Таа : тебе не знаев да те лажам...Тој : Да,тоа секогаш ни беше најсилна страна. Барем никогаш не се лажевме.Таа : Знаеш... (тишина) Немам право да те прашам, но дали некогаш мислиш на мене?Тој: (тишина) Таа : Немораш да одговориш. Поставувам бесмислени прашања.Помина многу време,имаш свој живот.Тој : Секако дека се сеќавам... И некогаш посакувам да не испаднеше така, но секогап е исто...Таа : Се прашувам зошто го направив тоа. Зошто те оттргнав од себе? Никогаш тоа не ми стана јасно. Можеби премногу се плашев дека ќе бидеш како сите останати и дека ти ќе си заминеш на крајот. Па те избркав... Те тргнав, а само сакав да останеш покрај мене.Тој : И јас го сакав само тоа. Да останам.Таа: Јас сум виновна за се!Тој : Не, не си ти виновна. И јас лесно кренав раце од тебе. Заминав горделиво,машки. За да седам сега сам и да размислувам што би било ако останев тогаш.Таа : (тишина) И како си ти,оженет си? Имаш семејство?Тој : Немам! се оженив, но по две години се разведов. Беше добра,мила, сите желби ми ги исполнуваше. Но никогаш не ја засакав, се обидував да ја засакам, но по некое време сфатив дека тоа е невозможно,па, ја пуштив да замине. Сега се омажила, има три деца и среќна е.Таа : а ти живееш сам?Тој : Да, сам живеам. Се научив на лошо.Се навикнува човек, кога мора.Таа: Да, се навикнува човек.Тој : Како е кај тебе?Таа : Јас сум сама. Добро е.Тој : Но , не си среќна.Таа : (тишина)Тој : Помирна си од порано.Таа : Па, ете, дојде време и јас да пораснам. Тој : Да. Кој би рекол дека еднаш и ти ќе пораснеш и ќе бидеш сериозна жена.Таа : Да, морав и јас да пораснам. Тој : Знаеш, често размислував за ова. Сонував дека ќе ми се јавиш, дека ќе се појавиш некаде. Онака, ненадејно... Замислував колку ќе бидам сречен ако повторно те видам или слушнам (тишина) и среќен сум. И депресивен истовремено.Таа : Зошто?Тој : Затоа што сега ми е јасно дека некои работи не можат да се вратат... Се променивме. Не сме веќе деца. Не сме веќе толку млади и полни со ентуијазам... во состојба да промениме се.Таа : Знам дека веќе не е исто, но...Тој : Нема веќе но ! И самата го знаеш тоа. Не мора да ти го кажувам тоа. Пораснавме.Таа : (тишина) Значи, кога ќе... Кога ќе ја спуштам слушалката...Тој : Нема да се чуеме пак, да.Нема да ти се јавувам, а ниту ти мене. Само би се повредиле уште повеќе.Таа : Значи нема ниту да се видиме?Тој : Да. Така е подобро за двајцата. Подобро да не те видам...Таа : Би сакала да те видам.Тој : Не е работата во тоа дека не сакам да те видам. Тоа го посакувам најмногу од се, но знам дека не смеам. Така би се повредил себеси, но и тебе.Таа: Знам (тишина)Тој : Никогаш не те заборавив, ниту пак некогаш ќе го сторам тоа. Никогаш нема да те исфрлам од моето срце и моите мисли. Таму ќе те чувам додека сум жив.Таа : (тишина) но...Тој : И немој сега да се прашуваш зошто. Немој, единствена. Помири се. Така мораше да биде. Сега,најголема грешка би била да веруваш дека можеме да продолжиме каде што застанавме пред 12 години.Таа : Не можам понатаму. Од оној ден...Тој : Знам.Таа : Не сакав да бидеш несреќен. Прости ми.Тој : Не си ти виновна. Не можеш да обвинеш затоа што те засакав. Не си виновна ти за тоа што не можам да засакам друга. Едноставно, тоа е така.Таа : (тивко липање)Тој : Мила, време е да се поздравиме и да завршиме со оваа мака. Те молам, направи го тоа за себе и за мене. Нема да се казнуваме веќе, добро? Таа: (липање) Немој... Не ја спуштај слушалката, те молам.Тој : (тишина) Не плачи...Таа : (тивко липање) Те сакам.Тој : И јас тебе! Но, не можеме вака. Не можеме повторно да си ги отвараме старите рани. Немој. Не мисли на тоа веќе. Живеј го животот! Живеј и сети се на мене кога спиеш. Таму можеме да бидеме заедно. Таму те чувам секоја ноќ.Таму имаме 22 години и ништо не може да ни се случи.Таа: Не го сакам ова. Не сакам да изчезнеш!Тој : Знам. И јас не го сакам тоа, но знам дека тоа е најпаметно. И ти го знаеш тоа, само што сега не сакаш да си признаеш.Таа : Не можам да ја спуштам слушалката.Тој : Тогаш, ќе ти помогнам уште овој пат, љубена. Те поздравувам и знај дека секогаш ќе ми бидеш во мислите и во срцето. Живеј, среќо моја. Те сакам(спуштена слушалка)Таа : (липање) И јас те сакам тебе. (липање)Поминале 40 години. Никогаш повеќе не разговарале, ниту, пак, се виделе.Тој починал. На неговата плоча, во долниот агол, стоело мало, изгравирано срце, а покрај него пишувало : ,, Ова срце припаѓаше само на една жена´´Покрај тоа, стоел датумот на нивниот телефонски разговор. Тоа студено, зимско утро, на гробот клечела една старица и тивко плачела.Солзите се лизгале по нејзиното набрчкано лице, а нејзиниот топол здив билединствената топлина на гробиштата. Во збрчканите раце, држела една црвена роза. Долго време клечела без да се помрдне. Потоа, станала, ја бакнала розата и ја ставила на гробот. Заминала полека во далечината.Полека...Полека, како да не сакала да замине. Секоја година доаѓала на тој ден и носела роза. Секогаш се задржувала по 15 минути, а потоа исчезнувала. Една година, старицата не дошла. Ја немало старицата, ги немало розите, само празен гроб и снег врз него. Но таа вечер, ѕвездите посебно сјаеле. Сјаеле, бидејќи немало тага. Бидејќи, конечно биле заедно, таму каде што единствено можеле да бидат заедно. Во вечноста...</blockquote>

Верификација: Каква боја е тревата?

На врв Bottom

Барај

Барај

Одговори на темата