Одговори на темата

Порака: <blockquote data-quote="Аркантос" data-source="post: 216498" data-attributes="member: 1768">--27.06.2011-- Колку е само непредвидлив животот...Сега кога ќе се присетам, дури и ми доаѓа да се изнасмеам на глас, толку гласно што би ме слушнале дури и на крај на светот!Кога бев малечок, на неполни шест години, кога ќе видев како мајка ми ја спрема мојата омилена чоколадна торта помислував„Ете, еве ова е најубавото нешто што може да ми се случи во животот“, а кога сестра ми ќе влеташе од вратата, и ќе го земеше остатокот од шлагот за себе, си помислував„А ова е најлошото нешто“ и тогаш за мене светот се изгубуваше. Знаете... Не бев во право, потполно бев во заблуда. Тоа го сфатив кога почнав во училиште затоа што секоја добра оценка беше најубавото нешто што ми се случува, а секоја навреда на сметка на моето потекло, беше најлошото нешто што ми се случуваше, и во тој момент мислев дека тие се најубавите и најлошите работи што ќе ми се случат, но ете! Повторно погрешно, несомнено погрешно!Бидејќи потоа сфатив дека првиот бакнеж е најубавото нешто на овој свет што може да ми се случи, а тоа да бидам одбиен од девојката што ми се допаѓа беше најлошото нешто, и тогаш солзите капеа, јас паднував во длабоки дупки, се чинеше нема да излезам...но ете излегов, затоа што сфатив дека повторно сум погрешил, не е бакнежот најубавото чуство ни одбивањето најлошото...Сфатив јас тоа кога здогледав една девојка, една самовила, која ми ги растрепери сите органи во мене, која ме вивна во небото, но и ме спушти под земјата...и тогаш помислив „Ете го најубавото чувство што ќе ми се случи“, а потоа кога морав да го одделам моево тело од нејзиното на цели 10 месеци помислив„И ете ја најтешката работа, ете ја најголемата рана!“ и долго одев со таа мисла, многу подолго отколку претходните пати. Се додека еден ден, истата таа девојка застана пред мене, ми ја дофати раката и ја стави врз нејзиниот стомак, кажа„Тука расте нов живот“ ете тогаш дојде кулминацијата, тогаш почуствував бранови како ме удираат низ целото тело, слушнав камбани од сите страни, ми израснаа крилја, полетав, и ги заборавив сите тие константации за најубавите нешта што ми се случиле зошто тоа дефинитвно беше најубавото нешто што може да ми се случи во животот, а моментот, моментот кога ги слушнав последните зборови од Божицата, беше најужасното нешто што може да се случи, зошто никогаш предходно не сум бил така уништен, и знаев дека ништо никогаш нема да може така да ме повреди....знаев...Кажав дека знаев...се’ до денес, кога денес слушнав нечиј прв плач, кога погледнав нечии невини очи кои толку многу наликуваат на моите, кога допрев нечии раце кои се нежни исто како од моето малечко девојченце, сфатив тврдам, и знам, дека нема да има ништо друго, што ќе успее да ме трогне повеќе, бидејќи за прв пат по толку талкања падови, вивнувања допрев нешто мое, почуствував нешто што знам дека никој никогаш нема да може да ми го земе...ете ја последната моја константација„Син ми, е најубавото нешто што во животот ќе ми се случи, а ако некој некогаш, успее да ми ја скрати можноста да ги гледам неговите први чекори, неговото прво запче, неговото прво зборче, да ја слушнам првата песна од неговите усни, ќе биде најлошото нешто што животот може да ми го придеди...“Добредојде сине...п.с. Во тоа време се’ уште не сум знаел дека ќе имам и ќерка <img src="/images/emoji/smile_animated.png"  class="smilie" loading="lazy" alt=":)" title="Насмевка    :)" data-shortname=":)" /></blockquote>

Верификација: Каква боја е снегот?

На врв Bottom

Барај

Барај

Одговори на темата