Мени
Форум
Нови мислења
Пребарување
Членови
Моментални посетители
Нови објави на профил
Пребарај објави на профил
Форум
Најава
Регистрација
Барај
Пребарувај само наслови
Од:
Пребарувај само наслови
Од:
Нови мислења
Пребарување
Барај
Пребарувај само наслови
Од:
Пребарувај само наслови
Од:
Мени
Install the app
Install
Одговори на темата
Форум
Култура, уметност и наука
Поезија и проза
Раскази
JavaScript is disabled. For a better experience, please enable JavaScript in your browser before proceeding.
Вие користите застарен прелистувач. Може да не ви бидат убаво прикажани овој или други сајтови.
Треба да го надградите вашиот или да користите
алтернативен прелистувач
.
Порака
<blockquote data-quote="Largo" data-source="post: 189248" data-attributes="member: 2403"><p>Светлината која успеа да се измолне од завесите на огромниот прозор ме разбуди, веднаш потоа го осетив мирисот на свежо лакиран паркет, но најприсутен беше мирост на нејзиниот парфем кој сеуште лебдеше во просторијата.Се завртев на другата страна а таму немаше никој.Осетив дека кошулата во која спиев ми беше целосно испотена.Неа ја немаше, сигурно станала порано од мене.</p><p>Се обидев да станам а, по вториот обид сфатив дека не требаше толку да пијам синоќа.Се посегнав по малата масичка на креветот на која имаше едно празвно шише вино и полн пепелник со пикавци.Почуствивав матнина во главата, одкако станав и болка.Ја извадив последната цигара од табакерата и ја запалив, и некако се довлеков на балконот стоев така бос на ладните и влажни плочки потпрен на жолтите решетки.</p><p>Надвор беше сончево, необично сончево за овој временски период.Звукот на неколку автомобили кои поминуваа и луѓето кои трчајки брзајќи за на работа го исполнуваше просторот но никогаш не се навикнав на тоа, никогаш не ми беше сеедно ваквата глетка, секогаш во неа имаше нешто магично, несекојдневно.</p><p>Главоболката ме спречуваше да го вратам филмот назад и да разберам како сум дошол овде кај неа.Ладниот воздух по малку ме разбриструваше но ни тоа не помогна.</p><p>Знаев причини за да не бидам овде…но во моментот не ми текнуваше ниту една причина која би го оправдала моето присуство овде ба ова место.Можеби сеуште сонував.</p><p>Одеднаш, зад мене се појави таа, во розова бањарка и со една голема шолја кафе.Косата и беше пуштена, само така стоеше и ме гледаше потоа и се насмевна…таа проклето убава насмевка на која се топев како сладолет во лето.</p><p>-Добро утро; ми рече тивко, со нејзиниот прекрасен глас.Не можеше ова да биде реалност, морав да сонувам.Го зедов кафето кое ми го подаде и се напив добра голтка, болката од прежешкото кафе изгледаше многу реално па не би требало ова да е сон.</p><p>-Добро утро; возвратив јас исто со шепкање, иако не ми беше јасно зошто двајцата шепкавме кога на никому не му сметавме.</p><p>Некое време само така немо се гледавме во очи, потоа дојде и ме гушна.</p><p>Не, ова не беше сон дефинитивно.Сега е тука, сега пак сме еден до друг по толку многу време пак е до мене.Ја стави едната рака на моето лице и ме бакна.Потоа јас само се насмевнав а таа одеднаш го смени изразот на лицето.</p><p>-Кога успеа да запалиш цигара!</p></blockquote><p></p>
[QUOTE="Largo, post: 189248, member: 2403"] Светлината која успеа да се измолне од завесите на огромниот прозор ме разбуди, веднаш потоа го осетив мирисот на свежо лакиран паркет, но најприсутен беше мирост на нејзиниот парфем кој сеуште лебдеше во просторијата.Се завртев на другата страна а таму немаше никој.Осетив дека кошулата во која спиев ми беше целосно испотена.Неа ја немаше, сигурно станала порано од мене. Се обидев да станам а, по вториот обид сфатив дека не требаше толку да пијам синоќа.Се посегнав по малата масичка на креветот на која имаше едно празвно шише вино и полн пепелник со пикавци.Почуствивав матнина во главата, одкако станав и болка.Ја извадив последната цигара од табакерата и ја запалив, и некако се довлеков на балконот стоев така бос на ладните и влажни плочки потпрен на жолтите решетки. Надвор беше сончево, необично сончево за овој временски период.Звукот на неколку автомобили кои поминуваа и луѓето кои трчајки брзајќи за на работа го исполнуваше просторот но никогаш не се навикнав на тоа, никогаш не ми беше сеедно ваквата глетка, секогаш во неа имаше нешто магично, несекојдневно. Главоболката ме спречуваше да го вратам филмот назад и да разберам како сум дошол овде кај неа.Ладниот воздух по малку ме разбриструваше но ни тоа не помогна. Знаев причини за да не бидам овде…но во моментот не ми текнуваше ниту една причина која би го оправдала моето присуство овде ба ова место.Можеби сеуште сонував. Одеднаш, зад мене се појави таа, во розова бањарка и со една голема шолја кафе.Косата и беше пуштена, само така стоеше и ме гледаше потоа и се насмевна…таа проклето убава насмевка на која се топев како сладолет во лето. -Добро утро; ми рече тивко, со нејзиниот прекрасен глас.Не можеше ова да биде реалност, морав да сонувам.Го зедов кафето кое ми го подаде и се напив добра голтка, болката од прежешкото кафе изгледаше многу реално па не би требало ова да е сон. -Добро утро; возвратив јас исто со шепкање, иако не ми беше јасно зошто двајцата шепкавме кога на никому не му сметавме. Некое време само така немо се гледавме во очи, потоа дојде и ме гушна. Не, ова не беше сон дефинитивно.Сега е тука, сега пак сме еден до друг по толку многу време пак е до мене.Ја стави едната рака на моето лице и ме бакна.Потоа јас само се насмевнав а таа одеднаш го смени изразот на лицето. -Кога успеа да запалиш цигара! [/QUOTE]
Внеси Цитати…
Верификација
Каква боја е снегот?
Испрати мислење
Форум
Култура, уметност и наука
Поезија и проза
Раскази
На врв
Bottom
