Одговори на темата

Порака: <blockquote data-quote="Anakin" data-source="post: 177604" data-attributes="member: 1770">Над ГрадотУморен од тежината на влажниот, за мене тотално безвреден ден, се повлеков на моето ридче. Таму горе Водно имаше едно ридче што дваесет и пет години ја трпеше мојата тежина , а со оглед на тоа колку ебано тежок човек бев јас, сиротото  ридче сиве овие години ги трпеше моите нервози, солзи, цела плима на курви што ги носев таму , многу мои повраќаници и неколку илјадници евра пикавци што си лежеа удобно на тоа култно место што за мене значеше еден цел живот. Бирократските црви  можеа да ми земат се арно ама ридчето не можеа да ми го земат. Ненаситните и бесчувствителните улоги во мојот живот можеа да ми земат се ама ридчето не. Животот ми зема се..не дека имав нешто многу, меѓутоа имав барем половина зад која можев да се кријам и таткова насмевка која што доколку не ми ја одземеше немаше да бидам толку мизерен. Којзнае ,можеби и некогаш ке имав деца или пак барем желба да чувам мачка. Едно од тие две ќе беше. Но како и да е, да се вратиме на ридот. Не , не сум патетичен , верувајте драги забостиснати критичари ,за човек кој што нема никого еден рид значи многу...замислете многу ретко го посетував тој рид , небаре ми беше страв дека некој ќе ме забележи па ќе ми го украде или пак и нему ќе му се допадне и наскоро тој рид немаше да биде мој. Таа помисла ми задаваше огромна главоболка. И во моментов ми создава, тој рид за мене значеше многу. Само таму од мене се раѓаа нови солени течности кои што ми го чистеа лицето и ми ја смируваа душата. Само таму се насмевнував...само таму надолу можев да го видам мојот град со сета своја живост и тотална несовршеност и само таму горе над него имаше таков рид. Седев и на сонце и на дожд и можев да се препуштам на моите мисли и да уживам во сите мирни и бурни денови. Добивав и настинки и пневмонија добив еднаш но ако!!! ...За мене тоа беше начин за да почувствувам!!! И чувствував , неверојатно е тоа колку болеста прави да  осетите дека сте сеуште тука , сакале или не дека сеуште траете. А јас секој ден накиснат или дехидриран колабирав и утрото се будев со уште посилна желба да бидам на тој рид. По се изгледа дека тоа ридче ме сакало одсекогаш а бидејќи никој не ме сакаше , на никого не му бев потребен , мислам имаше секако некој околу мене да се мотка, на крај краева во такви го*на живееме сите, меѓутоа јас и тој рид си ветивме нешто!....Продолжува..М.Драганова е еден од моите први текстови кој наскоро би требало да биде дел од мојата збирка <img src="/images/emoji/smile_animated.png"  class="smilie" loading="lazy" alt=":)" title="Насмевка    :)" data-shortname=":)" /> </blockquote>

Верификација: Каква боја е снегот?

На врв Bottom

Барај

Барај

Одговори на темата