Мени
Форум
Нови мислења
Пребарување
Членови
Моментални посетители
Нови објави на профил
Пребарај објави на профил
Форум
Најава
Регистрација
Барај
Пребарувај само наслови
Од:
Пребарувај само наслови
Од:
Нови мислења
Пребарување
Барај
Пребарувај само наслови
Од:
Пребарувај само наслови
Од:
Мени
Install the app
Install
Одговори на темата
Форум
Култура, уметност и наука
Поезија и проза
Раскази
JavaScript is disabled. For a better experience, please enable JavaScript in your browser before proceeding.
Вие користите застарен прелистувач. Може да не ви бидат убаво прикажани овој или други сајтови.
Треба да го надградите вашиот или да користите
алтернативен прелистувач
.
Порака
<blockquote data-quote="Scars" data-source="post: 105871" data-attributes="member: 264"><p style="text-align: left"><span style="font-size: 11px"><span style="font-family: 'Tahoma'"><span style="color: #000000">Дали сум параноична? Не знам. Можеби. Било кој друг да беше на мое место до сега ќе полудеше. Во тоа сум сигурна. Никој нормален не би можел да го издржи ова. Оваа хронична ментална тортура ќе го дестабилизираше и најдобро организираниот мозок, ќе ја расклатеше и најстабилната психа.</span></span></span></p> <p style="text-align: left"><span style="font-size: 11px"><span style="font-family: 'Tahoma'"><span style="color: #000000"> Што е со мене? Зошто и понатаму барам знаци? Зошто продолжувам да барам скриена смисла во неговите изјави и мисли? Зошто сеуште се надевам дека во неговите соништа ме повикува мене. Можеби сепак тоа е така. Можеби навистина во неговите зборови постои тајна порака, определен редослед на буквите така што кога се читаат по само нему познати правила се склопуваат во моето име.</span></span></span></p> <p style="text-align: left"><span style="font-size: 11px"><span style="font-family: 'Tahoma'"><span style="color: #000000"> Еве сум повторно. Уште еднаш станувам составен дел на овој магепсан круг без почеток и без крај. Влезот не го видов. Не почувствував кога тивко и без шум влезе во мојот живот. Кога стана проклет дел од моето болно секојдневие. Излезот никаде го нема. Иако очајно го барам со искршени нокти, раскрварени дланки и очи во кои нема повеке солзи. Пресушиле. Бескорисно е да плачам. Како што капките дожд стануваат дел од жедната и исушена земја, така и тој стана неодделив дел од моето сопствено постоење.</span></span></span></p> <p style="text-align: left"><span style="font-size: 11px"><span style="font-family: 'Tahoma'"><span style="color: #000000"> Дали го сакам? Не. Впрочем, не знам. Можеби. Уште едно можеби. Не можам да го сакам. Како би можела? Тој е тиранин кој безмилосно ме повредува и понижува. Не ми е потребен. Можам да дишам без него. Можам да се смеам без него. Можам да живеам без него. Но, не можам да сонувам без него. Не го можам тоа. Бидејќи тој е редовен гостин во моите соништа. Таму е само мој, а јас сум само негова. Без сете вистински и лажни пречки кои во реалниот живот не делат.</span></span></span></p> <p style="text-align: left"><span style="font-size: 11px"><span style="font-family: 'Tahoma'"><span style="color: #000000"> Имаше право. Колку и да ме боли таа сурова вистина... ТОЈ ИМАШЕ ПРАВО! Годините поминати не го избришаа тоа сеќавање. Моментот на моето максимално пропаѓање и целосно уништување предизвикано од пет збора кажани од неговите усни: ,,Ти си опседната со мене." Сево ова изминато време се покажа како неоспорив доказ за тоа. Но, види ме мене! Се покажав како неверојатно успешен лицемер, хипокрит. Гордо ти пркосев и давав отпор на твоите игри. Се надевам дека добро изглумив. Бидејќи твојата сознание дека си згрешил во проценката ќе биде доволно добра награда за сите непроспиени ноќи кога гледав во ѕидот и се прашував: ,,Каде згрешив?"</span></span></span></p></blockquote><p></p>
[QUOTE="Scars, post: 105871, member: 264"] [LEFT][SIZE=11px][FONT=Tahoma][COLOR=#000000]Дали сум параноична? Не знам. Можеби. Било кој друг да беше на мое место до сега ќе полудеше. Во тоа сум сигурна. Никој нормален не би можел да го издржи ова. Оваа хронична ментална тортура ќе го дестабилизираше и најдобро организираниот мозок, ќе ја расклатеше и најстабилната психа.[/COLOR][/FONT][/SIZE][/LEFT] [LEFT][SIZE=11px][FONT=Tahoma][COLOR=#000000] Што е со мене? Зошто и понатаму барам знаци? Зошто продолжувам да барам скриена смисла во неговите изјави и мисли? Зошто сеуште се надевам дека во неговите соништа ме повикува мене. Можеби сепак тоа е така. Можеби навистина во неговите зборови постои тајна порака, определен редослед на буквите така што кога се читаат по само нему познати правила се склопуваат во моето име.[/COLOR][/FONT][/SIZE][/LEFT] [LEFT][SIZE=11px][FONT=Tahoma][COLOR=#000000] Еве сум повторно. Уште еднаш станувам составен дел на овој магепсан круг без почеток и без крај. Влезот не го видов. Не почувствував кога тивко и без шум влезе во мојот живот. Кога стана проклет дел од моето болно секојдневие. Излезот никаде го нема. Иако очајно го барам со искршени нокти, раскрварени дланки и очи во кои нема повеке солзи. Пресушиле. Бескорисно е да плачам. Како што капките дожд стануваат дел од жедната и исушена земја, така и тој стана неодделив дел од моето сопствено постоење.[/COLOR][/FONT][/SIZE][/LEFT] [LEFT][SIZE=11px][FONT=Tahoma][COLOR=#000000] Дали го сакам? Не. Впрочем, не знам. Можеби. Уште едно можеби. Не можам да го сакам. Како би можела? Тој е тиранин кој безмилосно ме повредува и понижува. Не ми е потребен. Можам да дишам без него. Можам да се смеам без него. Можам да живеам без него. Но, не можам да сонувам без него. Не го можам тоа. Бидејќи тој е редовен гостин во моите соништа. Таму е само мој, а јас сум само негова. Без сете вистински и лажни пречки кои во реалниот живот не делат.[/COLOR][/FONT][/SIZE][/LEFT] [LEFT][SIZE=11px][FONT=Tahoma][COLOR=#000000] Имаше право. Колку и да ме боли таа сурова вистина... ТОЈ ИМАШЕ ПРАВО! Годините поминати не го избришаа тоа сеќавање. Моментот на моето максимално пропаѓање и целосно уништување предизвикано од пет збора кажани од неговите усни: ,,Ти си опседната со мене." Сево ова изминато време се покажа како неоспорив доказ за тоа. Но, види ме мене! Се покажав како неверојатно успешен лицемер, хипокрит. Гордо ти пркосев и давав отпор на твоите игри. Се надевам дека добро изглумив. Бидејќи твојата сознание дека си згрешил во проценката ќе биде доволно добра награда за сите непроспиени ноќи кога гледав во ѕидот и се прашував: ,,Каде згрешив?"[/COLOR][/FONT][/SIZE][/LEFT] [/QUOTE]
Внеси Цитати…
Верификација
Каква боја е тревата?
Испрати мислење
Форум
Култура, уметност и наука
Поезија и проза
Раскази
На врв
Bottom
