Одговори на темата

Порака: <blockquote data-quote="Prashina" data-source="post: 310530" data-attributes="member: 3001">Бев капка роса во утрото наречено живот. Бев девојка а сеуште само искрено дете.Таа која мислеше дека животот има логика и љубовта секогаш оди со љубов, искреноста со искреност и насмевката без солзи.Беше сон кој во реалноста тогаш ми се случуваше. Ми беше се во тие убави млади години. Едноставно беше машка верзија на мене. Доволно ми беше само да те допрам и целиот свет да имаше друга димензија. Само од тебе посакав да имам деца, и од никој друг , ниту пред тоа ниту потоа.Те видов со ореол, видов светлина. Сеуште се смееш за ореолот.Се ти поклонив за еден живот.Животот ти го подарив, и љубов и солзи и тага .Бевме ние, јас секогаш се трудев да бидеме ние. Се издигав , паѓав, повторно станував и чекорев. Прво зборував, потоа ти пишував писма кои не ги читаше зашто беа глупи според тебе. На крај молчев. Тишина . Тишина која траеше со години и која ја слушав секој ден и ја разбирав. Потоа дојдоа години на глувци, кога обајцата се криевме да не си погледневме во очи  и затоа што така беше полесно. Бевме се , освен ние.Потоа се прашував дали некогаш бевме ние или само беше моја фантазија. Сега , не сум ни јас -јас, ниту ти си -ти, ниту ние сме ние. Изгубени во еден живот кој требаше да биде наш.</blockquote>

Верификација: Каква боја е снегот?

На врв Bottom

Барај

Барај

Одговори на темата