Мени
Форум
Нови мислења
Пребарување
Членови
Моментални посетители
Нови објави на профил
Пребарај објави на профил
Форум
Најава
Регистрација
Барај
Пребарувај само наслови
Од:
Пребарувај само наслови
Од:
Нови мислења
Пребарување
Барај
Пребарувај само наслови
Од:
Пребарувај само наслови
Од:
Мени
Install the app
Install
Одговори на темата
Форум
Култура, уметност и наука
Поезија и проза
Пишуваме на зададена тема (прашања и предлози)
JavaScript is disabled. For a better experience, please enable JavaScript in your browser before proceeding.
Вие користите застарен прелистувач. Може да не ви бидат убаво прикажани овој или други сајтови.
Треба да го надградите вашиот или да користите
алтернативен прелистувач
.
Порака
<blockquote data-quote="Lena" data-source="post: 288681" data-attributes="member: 1970"><p>Ти одиш,а јас ти пишувам писмо.</p><p>Посакувам да можам ова да ти го кажам во очи.</p><p>После тебе останува недопиена шоља со кафе,мирисот на машки парфем и твоето присуство кое лебди во собава.</p><p>Одиш..</p><p>И ме кршиш на милион парчиња,а само што мислев се созедов од болката,се опоравив од тебе.</p><p>Одиш..</p><p>Којзнае каде.</p><p>Одиш и разбирам колку сеуште ме болиш.</p><p>Колку би сакала да ти верувам и опростам се.</p><p>Да речам,еј бејби ок е.</p><p>Тука сме јас и ти.</p><p>Ајде,нов почеток за нас двајца.</p><p>И тргнувам со чекор кон тебе,да ти се предадам повторно..</p><p>И твојот поглед ме убива.Ме скаменува.Се отвара вратата од ќелијата,сокриена во длабочината,онаа околу која се трудам.. да ја заборавам,да ја избришам,да ја опростам..и од неа излегуваат сите зборови кои ме истоштуваат.</p><p>Уморна сум од оваа борба.</p><p>Уморна сум од тебе.</p><p>Одиш..</p><p>А јас се грчам од болка.</p><p>Џабе е сета мудрост од истокот која лакомо ја впивав во себе,</p><p>џабе се сите вештини кои ги научив да би се победила себе и таа болка.</p><p>Жива сум.Чувствувам.Мислам.И ме боли.</p><p>Џабе е се.</p><p>Одиш..А јас останувам да зјапам во празната врата,бришејќи ги солзите кои сами капат.Небаре чекаа да заминеш па да се слеат во сребреното езеро во кое така често го огледувам својот лик.Додека ти го пишувам ова,телефонот ѕвони и го слушам гласот на мојата најдобра другарка.</p><p>Плаче затоа што се скарала со саканиот.</p><p>Да биде тагата поголема плачеме и двете,сочуствуваме во болката.</p><p>Прашање поставено во прав момент:</p><p>Е зошто е сето ова така?</p><p>Одговор:</p><p>Да беше убаво немаше да биде така.</p><p>Прснуваме во заразна смеа и се е заборавено.</p><p>И тој за неа и ти за мене.</p><p>Вечерта се исцртува на небото со убави магични бои,а јас задоволно се смеам.</p><p>Оди,не ми е гајле,среќна сум кога те нема.</p></blockquote><p></p>
[QUOTE="Lena, post: 288681, member: 1970"] Ти одиш,а јас ти пишувам писмо. Посакувам да можам ова да ти го кажам во очи. После тебе останува недопиена шоља со кафе,мирисот на машки парфем и твоето присуство кое лебди во собава. Одиш.. И ме кршиш на милион парчиња,а само што мислев се созедов од болката,се опоравив од тебе. Одиш.. Којзнае каде. Одиш и разбирам колку сеуште ме болиш. Колку би сакала да ти верувам и опростам се. Да речам,еј бејби ок е. Тука сме јас и ти. Ајде,нов почеток за нас двајца. И тргнувам со чекор кон тебе,да ти се предадам повторно.. И твојот поглед ме убива.Ме скаменува.Се отвара вратата од ќелијата,сокриена во длабочината,онаа околу која се трудам.. да ја заборавам,да ја избришам,да ја опростам..и од неа излегуваат сите зборови кои ме истоштуваат. Уморна сум од оваа борба. Уморна сум од тебе. Одиш.. А јас се грчам од болка. Џабе е сета мудрост од истокот која лакомо ја впивав во себе, џабе се сите вештини кои ги научив да би се победила себе и таа болка. Жива сум.Чувствувам.Мислам.И ме боли. Џабе е се. Одиш..А јас останувам да зјапам во празната врата,бришејќи ги солзите кои сами капат.Небаре чекаа да заминеш па да се слеат во сребреното езеро во кое така често го огледувам својот лик.Додека ти го пишувам ова,телефонот ѕвони и го слушам гласот на мојата најдобра другарка. Плаче затоа што се скарала со саканиот. Да биде тагата поголема плачеме и двете,сочуствуваме во болката. Прашање поставено во прав момент: Е зошто е сето ова така? Одговор: Да беше убаво немаше да биде така. Прснуваме во заразна смеа и се е заборавено. И тој за неа и ти за мене. Вечерта се исцртува на небото со убави магични бои,а јас задоволно се смеам. Оди,не ми е гајле,среќна сум кога те нема. [/QUOTE]
Внеси Цитати…
Верификација
Каква боја е снегот?
Испрати мислење
Форум
Култура, уметност и наука
Поезија и проза
Пишуваме на зададена тема (прашања и предлози)
На врв
Bottom