Мени
Форум
Нови мислења
Пребарување
Членови
Моментални посетители
Нови објави на профил
Пребарај објави на профил
Форум
Најава
Регистрација
Барај
Пребарувај само наслови
Од:
Пребарувај само наслови
Од:
Нови мислења
Пребарување
Барај
Пребарувај само наслови
Од:
Пребарувај само наслови
Од:
Мени
Install the app
Install
Одговори на темата
Форум
Култура, уметност и наука
Поезија и проза
Пишуваме на зададена тема (прашања и предлози)
JavaScript is disabled. For a better experience, please enable JavaScript in your browser before proceeding.
Вие користите застарен прелистувач. Може да не ви бидат убаво прикажани овој или други сајтови.
Треба да го надградите вашиот или да користите
алтернативен прелистувач
.
Порака
<blockquote data-quote="Luckky" data-source="post: 252364" data-attributes="member: 437"><p>Ќе ја оставам вратата подотворена, ако некогаш се вратиш, да го препознаам твојот од врз голиот под. А сигурно ќе го препознаам. Лесен и кроток, додека моето полузаспано тело мрзеливо преде на раното сонце.</p><p>Ги чувам и нашите црвени шолји. Ако можеби, се вратиш, и го донесеш здивот на врело кафе низ бакнежот на моето чело. И пак моето тело ќе се наелектризира со твојот мирис.</p><p>Ја чувам и твојата бела кошула потурена со вино зошто се што сакав тогаш беше да танцувам. Ако некогаш ненамерно, случајно се вратиш и ми ја донесеш твојата громогласна насмевка додекаја навлекувам на себе.</p><p>Го чувам привезокот – чевел на мојот автомобил. Ако некогаш, од лудост, одлучиш да ми го вратиш чекорот на сите наши авантури, ноќните патувања и милионите ѕвездени затишја на сонцето во твојот опфат. Додека нашите погледи се сеуште толку млади. Само тоа ми е доволно и итаме кон бесконечноста. Само јас и ти.</p><p>Уште го имам истиот монотон поглед додека го напушам своето засолниште и се протопувам со секојдевното рутинско сивило. Да тој истиот, што успева да го сокрие шарениот хоризонт од целата толпа. Само од тебе не. Ти секогаш знаеш што се крие зад него. Како два духа кои се среќаваат некаде помеѓу безброј сенки. Или обратното.</p><p>И стариот син чадор го чувам. Чисто, за среќа. Уште се надева на промена на небото и дека повторно ќе завршиме јас и ти заедно под него како некогаш, засолнети од бесот на ангелите.</p><p></p><p>Тука се сите фотографии, сеќавања и мигови.</p><p>Нашите правилни и неретко, погрешни избори.</p><p>Извлекувања во глувата доба за долг пресрет на два погледи.</p><p>Нелогични постапки и моменти на пеколна љубов.</p><p>Банални караници и уште побанални смирувања.</p><p>Клише љубовни имиња и милозвучни прекари.</p><p>Недозавршени соништа и планови кои сеуште чекаат на нашата приказна.</p><p></p><p>Никогаш нема да бидам најшармантната, најхумористичната и најнормалната што некогаш ќе ја сретнеш. Ниту најубава и најпаметна. Знам да бидам тешка кукавица, да се изгубам на пола пат во сопствениот свет и ако се појавиш пред мене ќе знаеш дека сето тоа го навистина го мислам.</p><p>Но тука сум. Зарем тоа не значи се'?</p><p>Јас сум тврдоглаво тука.</p><p></p><p>Ако некогаш, барем на минута, макар на секунда - се осудиш да ми се вратиш.</p></blockquote><p></p>
[QUOTE="Luckky, post: 252364, member: 437"] Ќе ја оставам вратата подотворена, ако некогаш се вратиш, да го препознаам твојот од врз голиот под. А сигурно ќе го препознаам. Лесен и кроток, додека моето полузаспано тело мрзеливо преде на раното сонце. Ги чувам и нашите црвени шолји. Ако можеби, се вратиш, и го донесеш здивот на врело кафе низ бакнежот на моето чело. И пак моето тело ќе се наелектризира со твојот мирис. Ја чувам и твојата бела кошула потурена со вино зошто се што сакав тогаш беше да танцувам. Ако некогаш ненамерно, случајно се вратиш и ми ја донесеш твојата громогласна насмевка додекаја навлекувам на себе. Го чувам привезокот – чевел на мојот автомобил. Ако некогаш, од лудост, одлучиш да ми го вратиш чекорот на сите наши авантури, ноќните патувања и милионите ѕвездени затишја на сонцето во твојот опфат. Додека нашите погледи се сеуште толку млади. Само тоа ми е доволно и итаме кон бесконечноста. Само јас и ти. Уште го имам истиот монотон поглед додека го напушам своето засолниште и се протопувам со секојдевното рутинско сивило. Да тој истиот, што успева да го сокрие шарениот хоризонт од целата толпа. Само од тебе не. Ти секогаш знаеш што се крие зад него. Како два духа кои се среќаваат некаде помеѓу безброј сенки. Или обратното. И стариот син чадор го чувам. Чисто, за среќа. Уште се надева на промена на небото и дека повторно ќе завршиме јас и ти заедно под него како некогаш, засолнети од бесот на ангелите. Тука се сите фотографии, сеќавања и мигови. Нашите правилни и неретко, погрешни избори. Извлекувања во глувата доба за долг пресрет на два погледи. Нелогични постапки и моменти на пеколна љубов. Банални караници и уште побанални смирувања. Клише љубовни имиња и милозвучни прекари. Недозавршени соништа и планови кои сеуште чекаат на нашата приказна. Никогаш нема да бидам најшармантната, најхумористичната и најнормалната што некогаш ќе ја сретнеш. Ниту најубава и најпаметна. Знам да бидам тешка кукавица, да се изгубам на пола пат во сопствениот свет и ако се појавиш пред мене ќе знаеш дека сето тоа го навистина го мислам. Но тука сум. Зарем тоа не значи се'? Јас сум тврдоглаво тука. Ако некогаш, барем на минута, макар на секунда - се осудиш да ми се вратиш. [/QUOTE]
Внеси Цитати…
Верификација
Колку нозе има кучето? (напишете со букви)
Испрати мислење
Форум
Култура, уметност и наука
Поезија и проза
Пишуваме на зададена тема (прашања и предлози)
На врв
Bottom
