Одговори на темата

Порака: <blockquote data-quote="Mystique" data-source="post: 237790" data-attributes="member: 1302">Научив да живеам со сеќавањата на нас таму некаде во некое друго време. Секоја воздишка која ја испуштам жалејќи по твојот глас, допир и мирис, се претвора во утеха дека можеби во некоја друга димензија јас те имам тебе. Сеќавањето на нас, беше мој морфиум кој ми помогна да ја издржам болката од празнината која го одвикуваше твоето име. Љубов, почнав да те заборавам....Се плашам од тоа што сфатив дека можам да дишам без да помислам на тебе. Ме потресе сознанието што кога се будам и кога заспивам мојот ум е мирен, празен веќе некое време. Дури и мојата перница повеќе не е натопена со солзите кои некогаш бараа начин да побегнат, да го напуштат моето тело неподнесувајќи го моето страдање. Љубов, се плашам....До сега знаев да живеам со сеќавањата, едвај успеав да се навикнам на нив, а сега? Како сега да продолжам со заборавот? Што да правам сега кога те заборавив...? Што?</blockquote>

Верификација: Каква боја е снегот?

На врв Bottom

Барај

Барај

Одговори на темата