Мени
Форум
Нови мислења
Пребарување
Членови
Моментални посетители
Нови објави на профил
Пребарај објави на профил
Форум
Најава
Регистрација
Барај
Пребарувај само наслови
Од:
Пребарувај само наслови
Од:
Нови мислења
Пребарување
Барај
Пребарувај само наслови
Од:
Пребарувај само наслови
Од:
Мени
Install the app
Install
Одговори на темата
Форум
Култура, уметност и наука
Поезија и проза
Пишуваме на зададена тема (прашања и предлози)
JavaScript is disabled. For a better experience, please enable JavaScript in your browser before proceeding.
Вие користите застарен прелистувач. Може да не ви бидат убаво прикажани овој или други сајтови.
Треба да го надградите вашиот или да користите
алтернативен прелистувач
.
Порака
<blockquote data-quote="Хоуп*" data-source="post: 237027" data-attributes="member: 2740"><p><strong>Заборав</strong></p><p></p><p>Се вртам околу себе. Гужви од луѓе, но никаде човек.</p><p>Празен новчаник.</p><p>Ја наведнувам главата потиштено.</p><p>Ги затворам очите надевајќи се на чудо. Патувам низ времето..</p><p>Пред мене повторно е старата јаболкница. Каде се новите згради? Повторно е тука големата ливада.</p><p>Стариот поштар, дедо ми. Ме поздравуваат тапкајќи ме по глава.</p><p>Ах колку сум среќна, па ова е моето детство.</p><p>Среќно трчам низ калдрмата. Сакам да го видам секое камче, секој дел од мојата стара улица. Да ги зачувам од заборав.</p><p>Колку само ми недостигаа овие излуштени колена.</p><p>Слушам детска смеа. Морам да ги стигнам.</p><p>Па тоа е тој-колку е само безгрижен и среќен. Само кога би знаел дека ова дете порасна во омразен и лаком скржавец.</p><p>- Сакаш ли гриз? Ме изненади испружената рака на која беше парче леб со пипер.</p><p>Кожата ми се наежи. Се свртив на другата страна и продолжив да одам по старата улица.</p><p>Застанав пред дедо ми. Сакам само да го гледам, да го запомнам секое копче на неговата кошула, секое седо влакно на неговата побелена коса.</p><p>Колку многу ми недостигаше!</p><p>-Чедо, никогаш немој да заборавиш да бидеш човек. Што и да постигнеш во животот не го фрлај во заборав своето минато и своите корени. Не заборавај од каде доаѓаш и кој си бил. И никогаш не го заборавај детето во себе!</p><p>Очите ми се насолзија. Силно го гушнав, ги затворив очите и тивко се помолив ова да не е сон.</p><p>Сакам тука да останам засекогаш.</p><p>-Тргни се од патот недовеана! Ме исплаши еден груб глас.</p><p>Ги отворив очите, а пред мене истата гужва од луѓе. Се некаде се брзаат, замислени и во некој свој свет.</p><p>За нив веќе одамна заминале во заборав зборовите "те сакам" "извини" "благодарам"..</p><p>А јас.</p><p>Јас ветувам дека никогаш нема да заборавам да бидам човек.</p><p>Ќе бидам истото наивно дете како некогаш, како што сме биле впрочем и сите пред да станеме робови на денешницата.</p></blockquote><p></p>
[QUOTE="Хоуп*, post: 237027, member: 2740"] [B]Заборав[/B] Се вртам околу себе. Гужви од луѓе, но никаде човек. Празен новчаник. Ја наведнувам главата потиштено. Ги затворам очите надевајќи се на чудо. Патувам низ времето.. Пред мене повторно е старата јаболкница. Каде се новите згради? Повторно е тука големата ливада. Стариот поштар, дедо ми. Ме поздравуваат тапкајќи ме по глава. Ах колку сум среќна, па ова е моето детство. Среќно трчам низ калдрмата. Сакам да го видам секое камче, секој дел од мојата стара улица. Да ги зачувам од заборав. Колку само ми недостигаа овие излуштени колена. Слушам детска смеа. Морам да ги стигнам. Па тоа е тој-колку е само безгрижен и среќен. Само кога би знаел дека ова дете порасна во омразен и лаком скржавец. - Сакаш ли гриз? Ме изненади испружената рака на која беше парче леб со пипер. Кожата ми се наежи. Се свртив на другата страна и продолжив да одам по старата улица. Застанав пред дедо ми. Сакам само да го гледам, да го запомнам секое копче на неговата кошула, секое седо влакно на неговата побелена коса. Колку многу ми недостигаше! -Чедо, никогаш немој да заборавиш да бидеш човек. Што и да постигнеш во животот не го фрлај во заборав своето минато и своите корени. Не заборавај од каде доаѓаш и кој си бил. И никогаш не го заборавај детето во себе! Очите ми се насолзија. Силно го гушнав, ги затворив очите и тивко се помолив ова да не е сон. Сакам тука да останам засекогаш. -Тргни се од патот недовеана! Ме исплаши еден груб глас. Ги отворив очите, а пред мене истата гужва од луѓе. Се некаде се брзаат, замислени и во некој свој свет. За нив веќе одамна заминале во заборав зборовите "те сакам" "извини" "благодарам".. А јас. Јас ветувам дека никогаш нема да заборавам да бидам човек. Ќе бидам истото наивно дете како некогаш, како што сме биле впрочем и сите пред да станеме робови на денешницата. [/QUOTE]
Внеси Цитати…
Верификација
Колку нозе има кучето? (напишете со букви)
Испрати мислење
Форум
Култура, уметност и наука
Поезија и проза
Пишуваме на зададена тема (прашања и предлози)
На врв
Bottom
