Мени
Форум
Нови мислења
Пребарување
Членови
Моментални посетители
Нови објави на профил
Пребарај објави на профил
Форум
Најава
Регистрација
Барај
Пребарувај само наслови
Од:
Пребарувај само наслови
Од:
Нови мислења
Пребарување
Барај
Пребарувај само наслови
Од:
Пребарувај само наслови
Од:
Мени
Install the app
Install
Одговори на темата
Форум
Култура, уметност и наука
Поезија и проза
Пишуваме на зададена тема (прашања и предлози)
JavaScript is disabled. For a better experience, please enable JavaScript in your browser before proceeding.
Вие користите застарен прелистувач. Може да не ви бидат убаво прикажани овој или други сајтови.
Треба да го надградите вашиот или да користите
алтернативен прелистувач
.
Порака
<blockquote data-quote="Luckky" data-source="post: 236949" data-attributes="member: 437"><p>Одлучив да ги фрлам сите придавки, да потонат во стотина изгрејсонца изутрина, додека гледам низ лачот рефлексија на мојот лик.</p><p>Токму сега.</p><p>Да имав барем малку мозок, тоа ќе го направев многу одамна.</p><p>О да, јас се родив непоправливо добра, но годините гледам, прилично ме расипале. Претпоставувам агонијата е најголема токму во оној момент кога крие неискажана приказна на една задскриена гордост.</p><p>Зошто?</p><p>Зошто не сакам никој да проба да шета во мојата кожа... Не повторно. Од многу пробувања, сета е скината и излитена. Иронично, кутрата како број не одговара со ниту една силуета. Распар. Непар. Зарем е важно тоа сега. Остави.</p><p></p><p>Навидум несвесно се навикнав да го прифаќам неправилниот пулс на моето срце, бидејќи мислев дека заслужувам да живеам во таа лабилна синергија. Па ако е тоа живот, сметката на секој судир на мојата глава со перницата се поблиску дише врз мојот накострешен врат.</p><p>И сега сфаќам. Доаѓа со многу висока цена.</p><p></p><p>По којзнае кој пат велат ѕвездите ја кријат во себе целата наша судбина која е неправедно откината од нашите животни патишта.</p><p>Знам што ќе лови мојот глад вечерва. Нив.</p><p>Редно е да ја нахранам мојата гладна параноја со спокојот кој толку време го заслужува.</p><p></p><p>Небото паѓа, мила... А ти наивна девојко, ми мирисаш на заборав.</p></blockquote><p></p>
[QUOTE="Luckky, post: 236949, member: 437"] Одлучив да ги фрлам сите придавки, да потонат во стотина изгрејсонца изутрина, додека гледам низ лачот рефлексија на мојот лик. Токму сега. Да имав барем малку мозок, тоа ќе го направев многу одамна. О да, јас се родив непоправливо добра, но годините гледам, прилично ме расипале. Претпоставувам агонијата е најголема токму во оној момент кога крие неискажана приказна на една задскриена гордост. Зошто? Зошто не сакам никој да проба да шета во мојата кожа... Не повторно. Од многу пробувања, сета е скината и излитена. Иронично, кутрата како број не одговара со ниту една силуета. Распар. Непар. Зарем е важно тоа сега. Остави. Навидум несвесно се навикнав да го прифаќам неправилниот пулс на моето срце, бидејќи мислев дека заслужувам да живеам во таа лабилна синергија. Па ако е тоа живот, сметката на секој судир на мојата глава со перницата се поблиску дише врз мојот накострешен врат. И сега сфаќам. Доаѓа со многу висока цена. По којзнае кој пат велат ѕвездите ја кријат во себе целата наша судбина која е неправедно откината од нашите животни патишта. Знам што ќе лови мојот глад вечерва. Нив. Редно е да ја нахранам мојата гладна параноја со спокојот кој толку време го заслужува. Небото паѓа, мила... А ти наивна девојко, ми мирисаш на заборав. [/QUOTE]
Внеси Цитати…
Верификација
Каква боја е снегот?
Испрати мислење
Форум
Култура, уметност и наука
Поезија и проза
Пишуваме на зададена тема (прашања и предлози)
На врв
Bottom