Одговори на темата

Порака: <blockquote data-quote="Марија" data-source="post: 236873" data-attributes="member: 956">Ги затворам очите и помислувам на твојата насмевка. Само за да бидам сигурна дека не е дел од некој заборав го правам тоа почесто.Страв ми е дека ќе заминеш толку далеку што затворањето на очите нема да биде доволно.Страв ми е дека толку многу ќе се измешаш низ спомените што со затворање на очите нема да можам да те најдам.Страв ми е дека ќе станеш толку стар спомен што ќе се скрие во заборавот, па затворањето на очите ќе е залудно.Уште еднаш нежно ги поклопувам трепките и се насмевнувам. Сеуште си тука. Можам да се сетам на твојот допир, на твојата прегратка, на твојата насмевка...Ех, твојата насмевка...Почнувам да треперам зошто ме враќа во времето кога ме осветлуваше толку многу што ни тмурниот октомврски дожд не ми го расипуваше расположението. Срцево ми се стега кога помислувам колку среќа ми носеше истата насмевка за која со месеци ме болат и телото и психата.Ме растргнува помислата дека еден ден ќе морам да те пуштам во заборавот, онаму каде што ти одамна ме прати.Па се тешам, можеби ако те пуштам - ќе ме пронајдеш во заборавот и се ќе почне онаму каде што еднаш застана.Но сепак, страв ми е од заборав... зошто сосема ќе ме уништи ако те земе тебе со себе...и твојата насмевка која грее...страв ми е од заборав...</blockquote>

Верификација: Каква боја е Сонцето?

На врв Bottom

Барај

Барај

Одговори на темата