Мени
Форум
Нови мислења
Пребарување
Членови
Моментални посетители
Нови објави на профил
Пребарај објави на профил
Форум
Најава
Регистрација
Барај
Пребарувај само наслови
Од:
Пребарувај само наслови
Од:
Нови мислења
Пребарување
Барај
Пребарувај само наслови
Од:
Пребарувај само наслови
Од:
Мени
Install the app
Install
Одговори на темата
Форум
Секојдневен живот
Образование
Насилство во училиштата
JavaScript is disabled. For a better experience, please enable JavaScript in your browser before proceeding.
Вие користите застарен прелистувач. Може да не ви бидат убаво прикажани овој или други сајтови.
Треба да го надградите вашиот или да користите
алтернативен прелистувач
.
Порака
<blockquote data-quote="malo" data-source="post: 299580" data-attributes="member: 1867"><p>Пред една година, кога моето дете појде за прв пат во школо, го запишав во Ј.Х. Песталоци во центар. Таму сите деца беа деца на многу побогати родители и моето дете се одвојуваше. Од друга страна бидејки моетото дете до тогаш беше истрауматизирано поради многубројните преселби, разводот и други тешки животни ситуации, плус и самиот факт што е хиперактивно, почна да се однесува агресивно кон своите другарчиња (на почетокот мислев дека тие се главните причини)</p><p>Наставничките неколку пати ме повикуваа за да ми ја објаснат состојбата. Секој ден разговарав со него за неговите постапки. Доброто беше што тој е искрено дете и секогаш раскажуваше како дошло до ситуацијата. Тврдеше дека останатите деца го провоцираат. јас му верував, ама наставничките негираа ( а нормално дека колку и да сакаш да му веруваш на сопственото дете, кога наставничките ке го кашат спротивното ке се замислиш малку) Одкако ке му укажев на грешките тој се трудеше да се поправи, но несаканите ситуации постојано се повторуваа. Бевме на психијатар, потврдија дека е хиперактивно. Требаше да посетува психијатар два пати неделно, но во тој момент бевме во тешка финансиска состојба и немавме можност за тоа. Побарав помош од училиштето. Не ми излегоа во пресрет со изговор дека школскиот психолог ги превзема работите во свои раце доколку се случи некој потежок инцидент. Секојдневно разговаравме со наставничките. Нивниот заклучок беше дека на детето не му е посветувано доволно внимание, дека јас го тепам дома, дека не му зборувам за проблемот, дека не се трудам. Детето беше етикетирано како лошо, невоспитано, насилно...</p><p>Дојде време за уште една преселба. Мораше да го префрлам во друго училиште. Кога за последен пат отидовме во училиштето, наставничките не можеа да се одвојат од него. Солзи им навираа во очите, гласот им трепереше, го гушкаа, го бакнуваа...</p><p>Пред да ги земам последните документи, една од наставничките ми рече дека моето дете не било ни приближно толку немирно, како некои останати деца од одделението, но не смееле да кажат бидејки нивните родители веднаш ке се бунеле, не признавале, правеле драми (со друг збор, нивните родители се богати или јавни личности)</p><p>Дека моето дете било провоцирано цело време баш од тие деца...</p><p>Кога го презапишав во друго училиште (каде што учи денес) нештата воопшто не беа исти. Тој беше примерен ученик, посветен на учењето, малку рассеан, нестрплив... но немаше проблеми со однесувањето и со односите со своите соученици.</p><p>Денес учителката јавно го пофали пред целото одделение и пред сите родители. рече дека е одличен, дека е многу интелегентен, соработува на сите часови по сите наставни предмети и дека убаво и дисциплинирано се однесува.</p><p></p><p>Се прашувам што ли ке се случеше ако продолжеше да учи таму каде што учеше? Во каква личност ке се развиеше ако секојдневно беше опкружен со деца кои се подсмеваа со неговата материјална состојба?</p><p>Ние дома секогаш разговараме за различностите, се учиме на толеранција, разбирање, прифаќање... Како можев јас на таа возраст да го научам на тие вредности ако не гледа пример за истото во неговото училиште. Како можам јас да го научам да не навредува, кога неговите наставнички ги толерирале другите деца кои него го навредувале, а од друга страна тој бил казнуван за истото?</p><p>Зарем не треба сите деца да имаат ист третман?</p><p></p><p>Ниту едно несилно дете не е виновно за своето однесување. Тоа однесување потекнува пред се од домашното воспитување, потоа од учителите па и од другарчињата. На децата треба да им се зборува за љубовта, за убавините на животот... треба да ги учиме да ги сакаат луѓето, животните, природата. Да не се однесуваме насилно пред нив (и позади нив), да не им наметнуваме материјалистички погледи, да не ги труеме со нашите секојдневни проблеми...</p><p>Треба да ги учиме на толеранција, разбирање, соживот... На крајот на краиштата тие нас не имитираат.</p><p>Ако сакаме да смениме нешто во однесувањето на нашите деца, треба прво да почнеме од себе и околината во кое што детето расте и се развива.</p></blockquote><p></p>
[QUOTE="malo, post: 299580, member: 1867"] Пред една година, кога моето дете појде за прв пат во школо, го запишав во Ј.Х. Песталоци во центар. Таму сите деца беа деца на многу побогати родители и моето дете се одвојуваше. Од друга страна бидејки моетото дете до тогаш беше истрауматизирано поради многубројните преселби, разводот и други тешки животни ситуации, плус и самиот факт што е хиперактивно, почна да се однесува агресивно кон своите другарчиња (на почетокот мислев дека тие се главните причини) Наставничките неколку пати ме повикуваа за да ми ја објаснат состојбата. Секој ден разговарав со него за неговите постапки. Доброто беше што тој е искрено дете и секогаш раскажуваше како дошло до ситуацијата. Тврдеше дека останатите деца го провоцираат. јас му верував, ама наставничките негираа ( а нормално дека колку и да сакаш да му веруваш на сопственото дете, кога наставничките ке го кашат спротивното ке се замислиш малку) Одкако ке му укажев на грешките тој се трудеше да се поправи, но несаканите ситуации постојано се повторуваа. Бевме на психијатар, потврдија дека е хиперактивно. Требаше да посетува психијатар два пати неделно, но во тој момент бевме во тешка финансиска состојба и немавме можност за тоа. Побарав помош од училиштето. Не ми излегоа во пресрет со изговор дека школскиот психолог ги превзема работите во свои раце доколку се случи некој потежок инцидент. Секојдневно разговаравме со наставничките. Нивниот заклучок беше дека на детето не му е посветувано доволно внимание, дека јас го тепам дома, дека не му зборувам за проблемот, дека не се трудам. Детето беше етикетирано како лошо, невоспитано, насилно... Дојде време за уште една преселба. Мораше да го префрлам во друго училиште. Кога за последен пат отидовме во училиштето, наставничките не можеа да се одвојат од него. Солзи им навираа во очите, гласот им трепереше, го гушкаа, го бакнуваа... Пред да ги земам последните документи, една од наставничките ми рече дека моето дете не било ни приближно толку немирно, како некои останати деца од одделението, но не смееле да кажат бидејки нивните родители веднаш ке се бунеле, не признавале, правеле драми (со друг збор, нивните родители се богати или јавни личности) Дека моето дете било провоцирано цело време баш од тие деца... Кога го презапишав во друго училиште (каде што учи денес) нештата воопшто не беа исти. Тој беше примерен ученик, посветен на учењето, малку рассеан, нестрплив... но немаше проблеми со однесувањето и со односите со своите соученици. Денес учителката јавно го пофали пред целото одделение и пред сите родители. рече дека е одличен, дека е многу интелегентен, соработува на сите часови по сите наставни предмети и дека убаво и дисциплинирано се однесува. Се прашувам што ли ке се случеше ако продолжеше да учи таму каде што учеше? Во каква личност ке се развиеше ако секојдневно беше опкружен со деца кои се подсмеваа со неговата материјална состојба? Ние дома секогаш разговараме за различностите, се учиме на толеранција, разбирање, прифаќање... Како можев јас на таа возраст да го научам на тие вредности ако не гледа пример за истото во неговото училиште. Како можам јас да го научам да не навредува, кога неговите наставнички ги толерирале другите деца кои него го навредувале, а од друга страна тој бил казнуван за истото? Зарем не треба сите деца да имаат ист третман? Ниту едно несилно дете не е виновно за своето однесување. Тоа однесување потекнува пред се од домашното воспитување, потоа од учителите па и од другарчињата. На децата треба да им се зборува за љубовта, за убавините на животот... треба да ги учиме да ги сакаат луѓето, животните, природата. Да не се однесуваме насилно пред нив (и позади нив), да не им наметнуваме материјалистички погледи, да не ги труеме со нашите секојдневни проблеми... Треба да ги учиме на толеранција, разбирање, соживот... На крајот на краиштата тие нас не имитираат. Ако сакаме да смениме нешто во однесувањето на нашите деца, треба прво да почнеме од себе и околината во кое што детето расте и се развива. [/QUOTE]
Внеси Цитати…
Верификација
Колку нозе има кучето? (напишете со букви)
Испрати мислење
Форум
Секојдневен живот
Образование
Насилство во училиштата
На врв
Bottom