Одговори на темата

Порака: <blockquote data-quote="Radoznala1" data-source="post: 365812" data-attributes="member: 7730"><p>Но меѓу нас има ограничена машка психа и женска ограничена психа .Нема врска дали е Курто ,Мурто или Штурко <img src="/images/emoji/smile_animated.png"  class="smilie" loading="lazy" alt=":)" title="Насмевка    :)" data-shortname=":)" />))) Љубовта е сила на природата. Колку и да сакаме, ние не можеме да и командуваме, бараме или пак да ја одземеме. Слично на тоа ние можеме да стимулираме привлечност и да започнеме лажно додворување, но резултатот е поверејатно да биде само некој занес или само двајца кои танцуваат заедно, отколку вистинска љубов.Вие можете да ја повикате љубовта, изгледа не можеме да и диктирате како, кога и каде таа ќе се изрази самата себе си. Ние можете да избереме да се предадеме на љубовта или не, но на крајот таа удира како молња, непредвидено и неодбивно. Значи Љубовта не доаѓа со услови, одредби, дополнувања и кодови ...бесплатна и слободна е ...Љубовта не може да биде како награда. Не може да биде ниту како казна. Јас мислам дека е трошач на енергија ...некој е зависен од неа зошто не знае да се исполнува прво самиот себе па сака некој да му покаже дека вреди ...Или да не претерувам и да не бидам изрод нека има една особа што ќе те надополнува ,љубов треба да осеќаме само спрема самите себе и децата ...сопатникот е друга особа која е тука да ја потполни мисијата твоја и своја во овој живот ... не знам зошто може ли да ми се објасни дали е лошо тоа што осеќам преголема љубов кон себе а партнерот го гледам како закана која може во секој миг да те напушти може затоа држам гард и го оправдувам мојот став ...грешка ли е ?</p></blockquote><p></p>

Верификација: Каква боја е Сонцето?

На врв Bottom

Барај

Барај

Одговори на темата