Мени
Форум
Нови мислења
Пребарување
Членови
Моментални посетители
Нови објави на профил
Пребарај објави на профил
Форум
Најава
Регистрација
Барај
Пребарувај само наслови
Од:
Пребарувај само наслови
Од:
Нови мислења
Пребарување
Барај
Пребарувај само наслови
Од:
Пребарувај само наслови
Од:
Мени
Install the app
Install
Одговори на темата
Форум
Култура, уметност и наука
Поезија и проза
Македонска поезија
JavaScript is disabled. For a better experience, please enable JavaScript in your browser before proceeding.
Вие користите застарен прелистувач. Може да не ви бидат убаво прикажани овој или други сајтови.
Треба да го надградите вашиот или да користите
алтернативен прелистувач
.
Порака
<blockquote data-quote="violetmoon" data-source="post: 307960" data-attributes="member: 2223"><p><strong>КРШЕЊЕ, ПРЕКРШУВАЊЕ</strong></p><p></p><p>моментот кога се прекршуваш</p><p>низ себе: како бои од виножито</p><p>низ призма, како звук на стакло</p><p>врз мермер. боли моментот, доаѓа</p><p>ненајавен а очекуван. и ти доаѓа</p><p>да пееш, да се смееш, да танцуваш,</p><p>да не мислиш на себе додека</p><p>се прекршуваш.</p><p></p><p>па го фаќаш првиот воз</p><p>кон заборавот, со карта</p><p>во еден правец, без багаж.</p><p>би сакал да мислиш – без багаж.</p><p></p><p>пејзажите низ кои поминуваш</p><p>се совршени огледала на твојата</p><p>појава, на твојата душа, на твојот</p><p>божем незаинтересиран лик.</p><p>те клопоти возот, до првото</p><p>пристаниште: морето те повикува</p><p>со својата занесна бескрајност.</p><p></p><p>низ прекршувањето </p><p>на морските капки</p><p>гледаш виножита; </p><p>некаде далеку татни, </p><p>небото се крши.</p><p></p><p><strong><em>-Игор Исаковски</em></strong></p><p><strong></strong></p><p><strong>ТЕ БОЛИ ЦРНАТА СВЕТЛИНА ШТО ТЕ ОЧЕКУВА</strong></p><p><strong></strong></p><p>демон си, разбуден</p><p>од предолга кома.</p><p>демон си, трогнат</p><p>од погледот на сопствените</p><p>екстремитети: што со нив, сега?</p><p></p><p>те боли сознанието</p><p>за времето, те боли</p><p>сфаќањето на вечноста.</p><p>врз дланката ти се спушта</p><p>совршено кршлива снегулка.</p><p>ја голташ.</p><p></p><p>боли </p><p>кога ќе дознаеш </p><p>дека си причина </p><p>за нечија болест.</p><p>тука не можеш</p><p>ништо да поправиш,</p><p>нема што да проголташ</p><p>освен сопствениот мир.</p><p></p><p>боли што знаеш –</p><p>сè е конечно, </p><p>сè е минливо,</p><p>сè во самото себе</p><p>се проголтува,</p><p>опиено од мечтаеното</p><p>вечно постоење.</p><p></p><p>демон си, полн оган</p><p>и тишина, полн ѕверски</p><p>ерупции, лава за некои </p><p>идни векови плодна.</p><p>демон си, беден </p><p>во осаменоста, надмен</p><p>во самотијата, грст</p><p>мириси си разлеани насекаде</p><p>– дребни трошки ништожност.</p><p></p><p>боли тоа, боли до последното</p><p>што останало од тебе, те боли</p><p>до последната мисла: онаа</p><p>на која ќе јавнеш за да заминеш</p><p>во вечен неспокој и црна светлина.</p><p></p><p><strong><em>Игор Исаковски</em></strong></p></blockquote><p></p>
[QUOTE="violetmoon, post: 307960, member: 2223"] [B]КРШЕЊЕ, ПРЕКРШУВАЊЕ[/B] моментот кога се прекршуваш низ себе: како бои од виножито низ призма, како звук на стакло врз мермер. боли моментот, доаѓа ненајавен а очекуван. и ти доаѓа да пееш, да се смееш, да танцуваш, да не мислиш на себе додека се прекршуваш. па го фаќаш првиот воз кон заборавот, со карта во еден правец, без багаж. би сакал да мислиш – без багаж. пејзажите низ кои поминуваш се совршени огледала на твојата појава, на твојата душа, на твојот божем незаинтересиран лик. те клопоти возот, до првото пристаниште: морето те повикува со својата занесна бескрајност. низ прекршувањето на морските капки гледаш виножита; некаде далеку татни, небото се крши. [B][I]-Игор Исаковски[/I] ТЕ БОЛИ ЦРНАТА СВЕТЛИНА ШТО ТЕ ОЧЕКУВА [/B] демон си, разбуден од предолга кома. демон си, трогнат од погледот на сопствените екстремитети: што со нив, сега? те боли сознанието за времето, те боли сфаќањето на вечноста. врз дланката ти се спушта совршено кршлива снегулка. ја голташ. боли кога ќе дознаеш дека си причина за нечија болест. тука не можеш ништо да поправиш, нема што да проголташ освен сопствениот мир. боли што знаеш – сè е конечно, сè е минливо, сè во самото себе се проголтува, опиено од мечтаеното вечно постоење. демон си, полн оган и тишина, полн ѕверски ерупции, лава за некои идни векови плодна. демон си, беден во осаменоста, надмен во самотијата, грст мириси си разлеани насекаде – дребни трошки ништожност. боли тоа, боли до последното што останало од тебе, те боли до последната мисла: онаа на која ќе јавнеш за да заминеш во вечен неспокој и црна светлина. [B][I]Игор Исаковски[/I][/B] [/QUOTE]
Внеси Цитати…
Верификација
Колку нозе има кучето? (напишете со букви)
Испрати мислење
Форум
Култура, уметност и наука
Поезија и проза
Македонска поезија
На врв
Bottom
