Одговори на темата

Порака: <blockquote data-quote="Electra" data-source="post: 262716" data-attributes="member: 229">Нешто на кое често наидувам насекаде, па и на форумов, е вечното барање искреност.Немало човек, немало искрен. Нели, освен ние самите, во најчест број случаи.А, да замислиме хипотетичка ситуација каде секој би ја зборувал вистината, и само вистината?Како би реагирале? Спремни ли сме да ја прифатиме? Или тогаш би настапило она дека доколку знаеме што некој навистина мисли за нас, не би имало ни двајца пријатели на светов?Еве, имаме дрско-искрен познаник (нели, оној што вака се обраќа, не би можеле да го наречеме пријател) со кој разговорот се одвива вака:- Абе, како ми стои ова?- Па, изгледаш ко кит обвиткан во Гранд кичерај, нозете ти се ко бели колбаси, а бојата ужасно ти стои на тенот.И?Барем еднаш сме помислиле нешто за кое знаеме дека би навредило некого, а што ако било побарано од нас истото да го кажеме гласно, во име на искреноста која нашироко ја бараме?Колку сме спремни за таа целосна искреност? Мислам дека ама ич не сме, побогу, ние сме спремни на клада да се спалиме ако некој не кажал реченичка со тоналитет милозвучен за нашето ценето ушно тапанче, а не пак да се соочиме со таква искреност.На моменти добивам впечаток дека некои што бараат и очекуваат искреност, всушност бараат и очекуваат да го слушнат она што сакаат да го слушнат, па се напнуваат дури не го добијаат истото.И најважно, дали ние сме искрени онолку колку што сакаме/очекуваме другите да се искрени со нас?I don't think so. Газолижењето (простете на израз), кое неретко е поради подли, повисоки достигнувања, и е застапено нашироко, е строго контрадикторно со искреноста која се бара.</blockquote>

Верификација: Каква боја е Сонцето?

На врв Bottom

Барај

Барај

Одговори на темата