Одговори на темата

Порака: <blockquote data-quote="Electra" data-source="post: 181014" data-attributes="member: 229">Јас пак баш не се сложувам со она дека дотолку работите се неминливи, та само се привикнуваме на нив. Треба само да сме доволно силни самите да ги затвориме тие рани кога веќе нема назад. Зошто пак да си дозволиме да живееме ранети?Секоја загуба, секое паѓање боли, но не сме ни први, ни последни што се соочиле со тоа, неминовно е, а кога веќе ќе ни затропа на врата, зошто пак да не стиснеме заби и излеземе ко победници?Лузните остануваат да не потсетат на борбата, како и оние на колената кои не потсетуваат на детството и предизвикуваат блага, носталгична насмевка. Затоа сакам и на “внатрешните“ лузни да се сеќавам така, а не како лузни на кои сум додавала сол за утеха и сум им дозволила да ме конзумираат во својата меланхонија.</blockquote>

На врв Bottom