Одговори на темата

Порака: <blockquote data-quote="violetmoon" data-source="post: 320046" data-attributes="member: 2223">СЕЌАВАЊЕДали се сеќаваш кога прв пат се сретнавме,и кога ме гледаше, правејќи се дека не ме гледаши кога јас те гледав, како да не те гледам;и кога ти реков: тој што ќе го прашаш за менеоној е за кого прашуваш.И кога потоа се држевме за раце,како живиот оган што се држи за огништето.Дали се сеќаваш кога се враќавме дома,и кога, пред да не наврне дождот, ми рече:падна првата капка - почетокот на поплавите,доаѓа водата што е корен на секој корен,што е фитил во зрното, во икрата, во ципатаво кои се подготвува светската експлозија.Дали се сеќаваш кога со едната рака работев,а со другата те хранев и те милувави кога ти реков дека прегратката и бакнежотне ја кажуваат ни половината од мојата љубов;кога срцата ни грмеа и го заглушуваа светоти кога ти ми рече, не знам што ми рече,и кога јас ти реков, не знам што ти рекови кога она што не можев да ти го кажамбеше меѓу моите зборови заостанато.Дали се сеќаваш кога ја отвори вратата,покажувајки ми колку е убав надвор деноти кога јас ти реков дека и дома е убавои убаво е секаде кај што ти престојуваш.Ти рече: погледни! а мислеше - Те гледам,јас ти реков: гледам, а мислев - Ме гледаш,кога Земјата се преобуваше, се преврзуваш,kога се’ беше јасно во јасното сонцеи качунката на повисоко си ја качуваше воздишката,што беше несреќна само кога не е со тебе.Дали се сеќаваш кога се тркаа моторциклистите,втрчувајки во денот што требаше да дојде,кога Работнички победуваше во кошарка,кога небото го задржуваше сонцетона височината што е еднакво оддалечена од ситекога низ кожата ти назирав како низ прозореци гледав што се работи во моето село,кога Јули надоаѓаше од секаде до секого,кога од пологот излетуваше потполошката,како патоказ на своето беспатје на полетои кога ме праша: Што мисли јајцето во птицата?и кога ти реков: А што мисли птицата во јајцето?Дали се сеќаваш кога ветрот ги диплеше житата,и лицата ни трепереа во водата што ја пиевме,и на времето кога те чекав, кога ме чекашеи кога те барав, кога ме бараше ко јагулаташто го бара родниот крај на својата смрткога открај докрај ни се отвораше залезот,кога нашите тела на својата сенка и сенеаи ноќта ја мразевме зашто не разделуваше,но тоа доаѓаше и празнината си ја пополнувашесо карбитните ламби и фосфорот што и светкашеод очитена мачките, од срцата на светулките.Дали се сеќаваш на она потоа и потаму,кога ставаше за вечера, кога чекав да постелиш,кога ми рече: Легни си!, а мислеше - дојди!и кога чу: Ќе дојдам дур да изброиш до сто,а мислев: Мислам на тоа и ти што го мислиш.И кога потоа твојот здив ми се доближуваше,како превез навеан дожд, како пауново перце,како облаче од испраните алишта што се сушеа;и кога спиеше и продолжуваше да го калемишпоубавиот сон на погрдиоти кога утрото гледајки во твоето росно чело,го препознаваше својот елмас своето ведро небо.Дали се сеќаваш: тој што го праша за мене,оној е за кој сеуште прашуваш.-Петре М. Андреевски</blockquote>

Верификација: Каква боја е снегот?

На врв Bottom

Барај

Барај

Одговори на темата