Мени
Форум
Нови мислења
Пребарување
Членови
Моментални посетители
Нови објави на профил
Пребарај објави на профил
Форум
Најава
Регистрација
Барај
Пребарувај само наслови
Од:
Пребарувај само наслови
Од:
Нови мислења
Пребарување
Барај
Пребарувај само наслови
Од:
Пребарувај само наслови
Од:
Мени
Install the app
Install
Одговори на темата
Форум
Култура, уметност и наука
Поезија и проза
Ваша поезија
JavaScript is disabled. For a better experience, please enable JavaScript in your browser before proceeding.
Вие користите застарен прелистувач. Може да не ви бидат убаво прикажани овој или други сајтови.
Треба да го надградите вашиот или да користите
алтернативен прелистувач
.
Порака
<blockquote data-quote="Iris*" data-source="post: 373949" data-attributes="member: 3868"><p>Мрачна завеса,</p><p>попрскана со ѕвезди,</p><p>како тенка пајажина</p><p>врз нашите оголени животи.</p><p>"Ме сакаш ли?"- ме прашуваш</p><p></p><p>Мене.</p><p>Онаа која не постои.</p><p>Онаа која исчезна,</p><p>во едно предвечерие,</p><p>додека небото крвареше на запад.</p><p></p><p><u>"</u>Јас не постојам."</p><p>одговарам, а глас нема,</p><p>само тивко шушкање на скршени крила</p><p>на ноќната пеперутка во аголот на собата.</p><p></p><p>Испиваш капка по капка</p><p>од своето минато,</p><p>како старо добро вино,</p><p>ти се слева низ грлото,</p><p>да ја разбуди онаа исконска жед...</p><p>Сакаш уште...</p><p>Молиш за повеќе..</p><p>Желбата станува болка...</p><p>Желбата е само сенка</p><p>која трепери на ѕидот...</p><p>Во тој трепет</p><p>ќе ги препознаеш нашите тела</p><p>како штотуку разлистани гранки.</p><p>Еден до друг.</p><p>Еден во друг.</p><p>Впиј ја таа слика</p><p>додека се уште постои,</p><p>бидејќи наскоро пролетта ќе заврши, лисјата ќе паднат.</p><p></p><p>Прегрни ги остатоците</p><p>од изгазената љубов,</p><p>и замислувај, како можевме да бидеме среќни.</p><p></p><p>Спиј во пајажината на мракот.</p><p>Сам си.</p><p>Осаменоста боли, нели?</p><p>Сурова е и се смее?</p><p></p><p>Знам.</p><p>Ја слушав нејзината смеа,</p><p>секој пат кога умирав.</p><p>Одново и одново.</p><p></p><p>Повторно ме прашуваш:</p><p>"Ме сакаш ли?"</p><p>Гласот залудно се одбива</p><p>од празните испукани ѕидови...</p><p>Одговор нема...</p><p>Одговорот е мртов...</p></blockquote><p></p>
[QUOTE="Iris*, post: 373949, member: 3868"] Мрачна завеса, попрскана со ѕвезди, како тенка пајажина врз нашите оголени животи. "Ме сакаш ли?"- ме прашуваш Мене. Онаа која не постои. Онаа која исчезна, во едно предвечерие, додека небото крвареше на запад. [U]"[/U]Јас не постојам." одговарам, а глас нема, само тивко шушкање на скршени крила на ноќната пеперутка во аголот на собата. Испиваш капка по капка од своето минато, како старо добро вино, ти се слева низ грлото, да ја разбуди онаа исконска жед... Сакаш уште... Молиш за повеќе.. Желбата станува болка... Желбата е само сенка која трепери на ѕидот... Во тој трепет ќе ги препознаеш нашите тела како штотуку разлистани гранки. Еден до друг. Еден во друг. Впиј ја таа слика додека се уште постои, бидејќи наскоро пролетта ќе заврши, лисјата ќе паднат. Прегрни ги остатоците од изгазената љубов, и замислувај, како можевме да бидеме среќни. Спиј во пајажината на мракот. Сам си. Осаменоста боли, нели? Сурова е и се смее? Знам. Ја слушав нејзината смеа, секој пат кога умирав. Одново и одново. Повторно ме прашуваш: "Ме сакаш ли?" Гласот залудно се одбива од празните испукани ѕидови... Одговор нема... Одговорот е мртов... [/QUOTE]
Внеси Цитати…
Верификација
Каква боја е Сонцето?
Испрати мислење
Форум
Култура, уметност и наука
Поезија и проза
Ваша поезија
На врв
Bottom
