Мени
Форум
Нови мислења
Пребарување
Членови
Моментални посетители
Нови објави на профил
Пребарај објави на профил
Форум
Најава
Регистрација
Барај
Пребарувај само наслови
Од:
Пребарувај само наслови
Од:
Нови мислења
Пребарување
Барај
Пребарувај само наслови
Од:
Пребарувај само наслови
Од:
Мени
Install the app
Install
Одговори на темата
Форум
Култура, уметност и наука
Поезија и проза
Ваша поезија
JavaScript is disabled. For a better experience, please enable JavaScript in your browser before proceeding.
Вие користите застарен прелистувач. Може да не ви бидат убаво прикажани овој или други сајтови.
Треба да го надградите вашиот или да користите
алтернативен прелистувач
.
Порака
<blockquote data-quote="Iris*" data-source="post: 372521" data-attributes="member: 3868"><p>Го мешаш ти ова спокојно море што го љубам,</p><p>со силуета една,</p><p>падната од пиедесталот и лежи на земја на парчиња,</p><p>со пенливиот здив на есента,</p><p>расцутена на секоја гранка низ телово што струи.</p><p>Пронајде ветување во латица од роза,</p><p>и стана лист оттргнат од своето стебло.</p><p>Твоите трепки, мокри од дождот, спијат на мојот образ.</p><p>Дождот не плаче, само потсеќа на блискост.</p><p>Дури и кога би го разбрал</p><p>нема да ти каже</p><p>дека во твоите очи видов дожд од солзи</p><p>и дека ја пиев од нив твојата болка како сува земја.</p><p>Води љубов со мене</p><p>на дождлив ден,</p><p>додека вистина испарува од мојата кожа,</p><p>води љубов со мене</p><p>во ноќите,</p><p>додека златен прамен коса го распрснува прозорското стакло,</p><p>додека дождот ми го менува мирисот на кожата,</p><p>па разбуди се како некој друг,</p><p>играјќи се со сончевите зраци,</p><p>како да си заборавил на онаа која носеше светлина на дланките,</p><p>онаа која плачеше низ секоја пора од телото,</p><p>и го налеваше твоето со кадифени чаши шепот и нежност.</p><p>Си украл стихови од ветрот,</p><p>стихови кои не постојат,</p><p>како да си заборавил на онаа која го знае јазикот на дрвјата...</p><p>Станувам гола како твојата песна,</p><p>раната почнува во зеницата на погледот,</p><p>погледот талка меѓу силуети </p><p>тебе блиски,</p><p>кои го допираат она од што се плашиш,</p><p>во допирот е камен,</p><p>во каменот пепел.</p><p>Што и да се случи,</p><p>како да е прв пат,</p><p>води љубов со мене во утрата,</p><p>во тебе е снага која одмара,</p><p>спремна да изгори се што носиш во себе.</p></blockquote><p></p>
[QUOTE="Iris*, post: 372521, member: 3868"] Го мешаш ти ова спокојно море што го љубам, со силуета една, падната од пиедесталот и лежи на земја на парчиња, со пенливиот здив на есента, расцутена на секоја гранка низ телово што струи. Пронајде ветување во латица од роза, и стана лист оттргнат од своето стебло. Твоите трепки, мокри од дождот, спијат на мојот образ. Дождот не плаче, само потсеќа на блискост. Дури и кога би го разбрал нема да ти каже дека во твоите очи видов дожд од солзи и дека ја пиев од нив твојата болка како сува земја. Води љубов со мене на дождлив ден, додека вистина испарува од мојата кожа, води љубов со мене во ноќите, додека златен прамен коса го распрснува прозорското стакло, додека дождот ми го менува мирисот на кожата, па разбуди се како некој друг, играјќи се со сончевите зраци, како да си заборавил на онаа која носеше светлина на дланките, онаа која плачеше низ секоја пора од телото, и го налеваше твоето со кадифени чаши шепот и нежност. Си украл стихови од ветрот, стихови кои не постојат, како да си заборавил на онаа која го знае јазикот на дрвјата... Станувам гола како твојата песна, раната почнува во зеницата на погледот, погледот талка меѓу силуети тебе блиски, кои го допираат она од што се плашиш, во допирот е камен, во каменот пепел. Што и да се случи, како да е прв пат, води љубов со мене во утрата, во тебе е снага која одмара, спремна да изгори се што носиш во себе. [/QUOTE]
Внеси Цитати…
Верификација
Каква боја е снегот?
Испрати мислење
Форум
Култура, уметност и наука
Поезија и проза
Ваша поезија
На врв
Bottom
