Мени
Форум
Нови мислења
Пребарување
Членови
Моментални посетители
Нови објави на профил
Пребарај објави на профил
Форум
Најава
Регистрација
Барај
Пребарувај само наслови
Од:
Пребарувај само наслови
Од:
Нови мислења
Пребарување
Барај
Пребарувај само наслови
Од:
Пребарувај само наслови
Од:
Мени
Install the app
Install
Одговори на темата
Форум
Култура, уметност и наука
Поезија и проза
Ваша поезија
JavaScript is disabled. For a better experience, please enable JavaScript in your browser before proceeding.
Вие користите застарен прелистувач. Може да не ви бидат убаво прикажани овој или други сајтови.
Треба да го надградите вашиот или да користите
алтернативен прелистувач
.
Порака
<blockquote data-quote="Achernar" data-source="post: 369891" data-attributes="member: 3190"><p>Ја кошкам месечината,</p><p>намигнувајќи ѝ со образот румен, од пламенот на гроздовите најубави,</p><p>во квечерината набрани,</p><p>само колку да ја заборавам ноќва иста,</p><p>во очиве збрана,</p><p>истечена од таа во душава што се распослала одамна,</p><p>во која сонам црнила и студени утра,</p><p>и ден по неа и ноќ испиена од неа,</p><p>и не сакам да зачекорам во нив,</p><p>ги збирам во брчките на дланкиве ко проклетство,</p><p>без да допрам нечија судбина,</p><p>да можев да ги дадам некому само да ме разбере,</p><p>да можев барем да заплачам,</p><p>да едрам со ветрот без солзи,</p><p>но не дава ковот на лицево железно,</p><p>нека ослепам од нив,</p><p>да не го видам ликот мој безживотен,</p><p>во тоа огледало дремливо и мртво,</p><p>кое го одминувам нем со календарот правлив,</p><p>во кој трчав некогаш радосно,</p><p>со пролетта до бол,</p><p>од есента до последната мечта,</p><p>за да не заспијам во истиот јас,</p><p>скроен од сенките на една песна,</p><p>да не изгорам,</p><p>во тој искажан и изигран свет,</p><p>што ми виснал сега со празни мисли врз главата,</p><p>како казна за еден човек,</p><p>и од него малку поет,</p><p>клекнат кротко со стеблото на потрошениот цвет,</p><p>без силата на љубовта,</p><p>чекајќи го својот зародиш,</p><p>во утробата на ѕвездата што паѓа,</p><p>да се издигне повторно на небото,</p><p>да блесне во својата крошна.</p></blockquote><p></p>
[QUOTE="Achernar, post: 369891, member: 3190"] Ја кошкам месечината, намигнувајќи ѝ со образот румен, од пламенот на гроздовите најубави, во квечерината набрани, само колку да ја заборавам ноќва иста, во очиве збрана, истечена од таа во душава што се распослала одамна, во која сонам црнила и студени утра, и ден по неа и ноќ испиена од неа, и не сакам да зачекорам во нив, ги збирам во брчките на дланкиве ко проклетство, без да допрам нечија судбина, да можев да ги дадам некому само да ме разбере, да можев барем да заплачам, да едрам со ветрот без солзи, но не дава ковот на лицево железно, нека ослепам од нив, да не го видам ликот мој безживотен, во тоа огледало дремливо и мртво, кое го одминувам нем со календарот правлив, во кој трчав некогаш радосно, со пролетта до бол, од есента до последната мечта, за да не заспијам во истиот јас, скроен од сенките на една песна, да не изгорам, во тој искажан и изигран свет, што ми виснал сега со празни мисли врз главата, како казна за еден човек, и од него малку поет, клекнат кротко со стеблото на потрошениот цвет, без силата на љубовта, чекајќи го својот зародиш, во утробата на ѕвездата што паѓа, да се издигне повторно на небото, да блесне во својата крошна. [/QUOTE]
Внеси Цитати…
Верификација
Каква боја е Сонцето?
Испрати мислење
Форум
Култура, уметност и наука
Поезија и проза
Ваша поезија
На врв
Bottom