Мени
Форум
Нови мислења
Пребарување
Членови
Моментални посетители
Нови објави на профил
Пребарај објави на профил
Форум
Најава
Регистрација
Барај
Пребарувај само наслови
Од:
Пребарувај само наслови
Од:
Нови мислења
Пребарување
Барај
Пребарувај само наслови
Од:
Пребарувај само наслови
Од:
Мени
Install the app
Install
Одговори на темата
Форум
Култура, уметност и наука
Поезија и проза
Ваша поезија
JavaScript is disabled. For a better experience, please enable JavaScript in your browser before proceeding.
Вие користите застарен прелистувач. Може да не ви бидат убаво прикажани овој или други сајтови.
Треба да го надградите вашиот или да користите
алтернативен прелистувач
.
Порака
<blockquote data-quote="Achernar" data-source="post: 367402" data-attributes="member: 3190"><p>Од каде моето зреење во тебе,</p><p>со еден поглед ги сруши сите ридови во мене,</p><p>со дождот истечен од твоите очи, </p><p>во срцево раскажуваш приказна недоречена,</p><p>ме будиш и се уште сонувам,</p><p>секое утро, </p><p>со твојот глад во пред полноќ го претвораш,</p><p>да се спојат усниве со твоите,</p><p>повторно,</p><p>венчавајќи се со темнината над канделабрите,</p><p>јас не те бакнав тогаш во неа,</p><p>ниту под нив златно и жолто,</p><p>јас го допрев саркофагот на љубовта пред нив,</p><p>да го прочитам моето и твоето име на него,</p><p>со ножот на сребрената месечина врежани,</p><p>и кога те нема,</p><p>трепериш ти, </p><p>ко фенер восочен и недогорен,</p><p>со секој заминат миг без тебе,</p><p>ми го осветлуваш патот,</p><p>за да дојдам,</p><p>да патувам и отпатувам,</p><p>до олтар од олтар,</p><p>туѓ,</p><p>како голтар,</p><p>за да те пронајдам и не те најдам,</p><p>те нема, </p><p>а толку те има,</p><p>вдишувајќи те од тајна потајна,</p><p>ќе прснат ребрава во бели одари и уште толку ѕвезди,</p><p>нема да им се знае ниту крајот,</p><p>ниту почетокот,</p><p>ќе виснат гробишта пусти,</p><p>диво и вистинито,</p><p>се започна во ноќта и не заврши во денот,</p><p>ме опи со виното на твојата дрска убавина,</p><p>бакнувајќи те во брчките невини на твоето лице,</p><p>откривајќи ја со солзите на самовилите твојата става,</p><p>испреплетена со мојата,</p><p>меѓу прстите мои и твои,</p><p>со нашите воздишки,</p><p>донесени и однесени,</p><p>со врел и мокар поветерец,</p><p>жив и тивок,</p><p>од мирисот на твојата коса исткајан,</p><p>за да го видам небото,</p><p>и во него уште едно,</p><p>последно,</p><p>за овие очи слепи,</p><p>прогледани и твои,</p><p>таму каде душата моја од телото твое се корне,</p><p>да спомне,</p><p>каде квечерината во зората се распаѓа и умира,</p><p>за нечии среќни корени во земјата,</p><p>без лелек и горчина,</p><p>за таа една одродена темјаника.</p></blockquote><p></p>
[QUOTE="Achernar, post: 367402, member: 3190"] Од каде моето зреење во тебе, со еден поглед ги сруши сите ридови во мене, со дождот истечен од твоите очи, во срцево раскажуваш приказна недоречена, ме будиш и се уште сонувам, секое утро, со твојот глад во пред полноќ го претвораш, да се спојат усниве со твоите, повторно, венчавајќи се со темнината над канделабрите, јас не те бакнав тогаш во неа, ниту под нив златно и жолто, јас го допрев саркофагот на љубовта пред нив, да го прочитам моето и твоето име на него, со ножот на сребрената месечина врежани, и кога те нема, трепериш ти, ко фенер восочен и недогорен, со секој заминат миг без тебе, ми го осветлуваш патот, за да дојдам, да патувам и отпатувам, до олтар од олтар, туѓ, како голтар, за да те пронајдам и не те најдам, те нема, а толку те има, вдишувајќи те од тајна потајна, ќе прснат ребрава во бели одари и уште толку ѕвезди, нема да им се знае ниту крајот, ниту почетокот, ќе виснат гробишта пусти, диво и вистинито, се започна во ноќта и не заврши во денот, ме опи со виното на твојата дрска убавина, бакнувајќи те во брчките невини на твоето лице, откривајќи ја со солзите на самовилите твојата става, испреплетена со мојата, меѓу прстите мои и твои, со нашите воздишки, донесени и однесени, со врел и мокар поветерец, жив и тивок, од мирисот на твојата коса исткајан, за да го видам небото, и во него уште едно, последно, за овие очи слепи, прогледани и твои, таму каде душата моја од телото твое се корне, да спомне, каде квечерината во зората се распаѓа и умира, за нечии среќни корени во земјата, без лелек и горчина, за таа една одродена темјаника. [/QUOTE]
Внеси Цитати…
Верификација
Каква боја е Сонцето?
Испрати мислење
Форум
Култура, уметност и наука
Поезија и проза
Ваша поезија
На врв
Bottom