Мени
Форум
Нови мислења
Пребарување
Членови
Моментални посетители
Нови објави на профил
Пребарај објави на профил
Форум
Најава
Регистрација
Барај
Пребарувај само наслови
Од:
Пребарувај само наслови
Од:
Нови мислења
Пребарување
Барај
Пребарувај само наслови
Од:
Пребарувај само наслови
Од:
Мени
Install the app
Install
Одговори на темата
Форум
Култура, уметност и наука
Поезија и проза
Ваша поезија
JavaScript is disabled. For a better experience, please enable JavaScript in your browser before proceeding.
Вие користите застарен прелистувач. Може да не ви бидат убаво прикажани овој или други сајтови.
Треба да го надградите вашиот или да користите
алтернативен прелистувач
.
Порака
<blockquote data-quote="Achernar" data-source="post: 364255" data-attributes="member: 3190"><p>Стојам невидлив врз карпата од која се изронија сите мои зборови,</p><p>свиени во лулката на самракот син,</p><p>под тие улави води што зрелоста од црна во бела ја бои,</p><p>и не ќе пронајдам трпеза доволно тешка која ќе ме насити и почива во ножот што ме служи,</p><p>да откорнам и сонце со ноктиве и пепел од мртвите,</p><p>не ќе се родам пак,</p><p>не ќе прогледам со очи издлабени од вистина,</p><p>и знам,</p><p>ќе заминам во далечините и непостојаната љубов која ме растрга,</p><p>парче по парче,</p><p>искинато од ветвата квечерина,</p><p>длабоко во свеста,</p><p>осветлена со свеќа која замира во уморот на вечноста,</p><p>со секој еден стих кој го издишува небото,</p><p>и знам,</p><p>не ќе се најдам себе си,</p><p>и се прашувам сега,</p><p>што ако се почне од почеток,</p><p>што ако во коренот на срцево,</p><p>се почне повторно,</p><p>ако нема заборав,</p><p>таа иста тага,</p><p>таа иста трева,</p><p>натопена во есента,</p><p>на челово што оган пали и вади ладна вода за лути рани,</p><p>да не болат.</p></blockquote><p></p>
[QUOTE="Achernar, post: 364255, member: 3190"] Стојам невидлив врз карпата од која се изронија сите мои зборови, свиени во лулката на самракот син, под тие улави води што зрелоста од црна во бела ја бои, и не ќе пронајдам трпеза доволно тешка која ќе ме насити и почива во ножот што ме служи, да откорнам и сонце со ноктиве и пепел од мртвите, не ќе се родам пак, не ќе прогледам со очи издлабени од вистина, и знам, ќе заминам во далечините и непостојаната љубов која ме растрга, парче по парче, искинато од ветвата квечерина, длабоко во свеста, осветлена со свеќа која замира во уморот на вечноста, со секој еден стих кој го издишува небото, и знам, не ќе се најдам себе си, и се прашувам сега, што ако се почне од почеток, што ако во коренот на срцево, се почне повторно, ако нема заборав, таа иста тага, таа иста трева, натопена во есента, на челово што оган пали и вади ладна вода за лути рани, да не болат. [/QUOTE]
Внеси Цитати…
Верификација
Колку нозе има кучето? (напишете со букви)
Испрати мислење
Форум
Култура, уметност и наука
Поезија и проза
Ваша поезија
На врв
Bottom