Мени
Форум
Нови мислења
Пребарување
Членови
Моментални посетители
Нови објави на профил
Пребарај објави на профил
Форум
Најава
Регистрација
Барај
Пребарувај само наслови
Од:
Пребарувај само наслови
Од:
Нови мислења
Пребарување
Барај
Пребарувај само наслови
Од:
Пребарувај само наслови
Од:
Мени
Install the app
Install
Одговори на темата
Форум
Култура, уметност и наука
Поезија и проза
Ваша поезија
JavaScript is disabled. For a better experience, please enable JavaScript in your browser before proceeding.
Вие користите застарен прелистувач. Може да не ви бидат убаво прикажани овој или други сајтови.
Треба да го надградите вашиот или да користите
алтернативен прелистувач
.
Порака
<blockquote data-quote="Achernar" data-source="post: 291061" data-attributes="member: 3190"><p>Таа заминува,</p><p>после толку пролетти,</p><p>расцутени во нејзините коси,</p><p>во еден поинаков за неа свет,</p><p>осамен,</p><p>без моето зреење,</p><p>колку ли само вистини нанижала,</p><p>во чекорите со кои заминува,</p><p>толку болки жигосани нема,</p><p>врз плеќите на човекот што страда,</p><p>од ровка мака љубовна,</p><p>мислев цела вечност,</p><p>ќе ме одминува,</p><p>со тој поглед кој душата,</p><p>ја лекува,</p><p>смирува,</p><p>во самракот без сонце,</p><p>успокојува,</p><p>таа заминува,</p><p>во нашата небиднина,</p><p>оставајќи ме сам со копнежот,</p><p>кој секогаш го носев за неа,</p><p>а сега и недостигот,</p><p>што самее во иднината,</p><p>виснал од ведрото небо,</p><p>со гаврански крилја прекриено,</p><p>со канџите нечовечни,</p><p>во градиве прав зарива,</p><p>поситен од крвта,</p><p>која во мене запрела,</p><p>таа заминува,</p><p>осудувајќи ги очиве,</p><p>на тага без солзи,</p><p>да ја видат уште еднаш,</p><p>и никогаш повеќе,</p><p>таа заминува,</p><p>оставајќи еден миг од јавето,</p><p>доволно жив,</p><p>да не го одсонувам никогаш.</p></blockquote><p></p>
[QUOTE="Achernar, post: 291061, member: 3190"] Таа заминува, после толку пролетти, расцутени во нејзините коси, во еден поинаков за неа свет, осамен, без моето зреење, колку ли само вистини нанижала, во чекорите со кои заминува, толку болки жигосани нема, врз плеќите на човекот што страда, од ровка мака љубовна, мислев цела вечност, ќе ме одминува, со тој поглед кој душата, ја лекува, смирува, во самракот без сонце, успокојува, таа заминува, во нашата небиднина, оставајќи ме сам со копнежот, кој секогаш го носев за неа, а сега и недостигот, што самее во иднината, виснал од ведрото небо, со гаврански крилја прекриено, со канџите нечовечни, во градиве прав зарива, поситен од крвта, која во мене запрела, таа заминува, осудувајќи ги очиве, на тага без солзи, да ја видат уште еднаш, и никогаш повеќе, таа заминува, оставајќи еден миг од јавето, доволно жив, да не го одсонувам никогаш. [/QUOTE]
Внеси Цитати…
Верификација
Каква боја е Сонцето?
Испрати мислење
Форум
Култура, уметност и наука
Поезија и проза
Ваша поезија
На врв
Bottom
