Мени
Форум
Нови мислења
Пребарување
Членови
Моментални посетители
Нови објави на профил
Пребарај објави на профил
Форум
Најава
Регистрација
Барај
Пребарувај само наслови
Од:
Пребарувај само наслови
Од:
Нови мислења
Пребарување
Барај
Пребарувај само наслови
Од:
Пребарувај само наслови
Од:
Мени
Install the app
Install
Одговори на темата
Форум
Култура, уметност и наука
Поезија и проза
Ваша поезија
JavaScript is disabled. For a better experience, please enable JavaScript in your browser before proceeding.
Вие користите застарен прелистувач. Може да не ви бидат убаво прикажани овој или други сајтови.
Треба да го надградите вашиот или да користите
алтернативен прелистувач
.
Порака
<blockquote data-quote="Achernar" data-source="post: 283006" data-attributes="member: 3190"><p>Понекогаш со часови седам на градите на една планина,</p><p>гледам во градот кој и се поклонува,</p><p>во мене нешто недоречено допира,</p><p>сосема сам,</p><p>наоколу без рефлексии,</p><p>од најблиски,</p><p>од туѓинци,</p><p>само крик на некоја птица која прелетува преку небото,</p><p>срцето е безгласно,</p><p>мислите нечујни,</p><p>измеѓу,</p><p>жив мртовец,</p><p>скаменет ја слушам како воздивнува,</p><p>убавината ја препознавам,</p><p>како онаа која ја носат во себе среќните,</p><p>моќно ме обзема,</p><p>во мене нешто потсеќа,</p><p>понекогаш можам да ја почувствувам таа топлина,</p><p>преку лисјата,</p><p>од сончевата насмевка донесена,</p><p>врз ликот мој разнесена,</p><p>за минатото раскажува,</p><p>како некогаш животот беше живот,</p><p>човекот што беше човек,</p><p>а ѕверот ѕвер,</p><p>и погледите,</p><p>допирите,</p><p>бакнежите,</p><p>прегратките,</p><p>без ѕидови,</p><p>без превези луксузни,</p><p>без скапоцености,</p><p>понекогаш ми недостигаат,</p><p>кога би можел древниот часовник да се сопре,</p><p>да се врати,</p><p>уште еднаш да ги доживеам,</p><p>истата топлина да ја почувствувам,</p><p>во неа да починам,</p><p>и онака во времена кома живеам,</p><p>и само ќе кажам,</p><p>понекогаш е повеќе од некогаш.</p></blockquote><p></p>
[QUOTE="Achernar, post: 283006, member: 3190"] Понекогаш со часови седам на градите на една планина, гледам во градот кој и се поклонува, во мене нешто недоречено допира, сосема сам, наоколу без рефлексии, од најблиски, од туѓинци, само крик на некоја птица која прелетува преку небото, срцето е безгласно, мислите нечујни, измеѓу, жив мртовец, скаменет ја слушам како воздивнува, убавината ја препознавам, како онаа која ја носат во себе среќните, моќно ме обзема, во мене нешто потсеќа, понекогаш можам да ја почувствувам таа топлина, преку лисјата, од сончевата насмевка донесена, врз ликот мој разнесена, за минатото раскажува, како некогаш животот беше живот, човекот што беше човек, а ѕверот ѕвер, и погледите, допирите, бакнежите, прегратките, без ѕидови, без превези луксузни, без скапоцености, понекогаш ми недостигаат, кога би можел древниот часовник да се сопре, да се врати, уште еднаш да ги доживеам, истата топлина да ја почувствувам, во неа да починам, и онака во времена кома живеам, и само ќе кажам, понекогаш е повеќе од некогаш. [/QUOTE]
Внеси Цитати…
Верификација
Каква боја е Сонцето?
Испрати мислење
Форум
Култура, уметност и наука
Поезија и проза
Ваша поезија
На врв
Bottom
