Мени
Форум
Нови мислења
Пребарување
Членови
Моментални посетители
Нови објави на профил
Пребарај објави на профил
Форум
Најава
Регистрација
Барај
Пребарувај само наслови
Од:
Пребарувај само наслови
Од:
Нови мислења
Пребарување
Барај
Пребарувај само наслови
Од:
Пребарувај само наслови
Од:
Мени
Install the app
Install
Одговори на темата
Форум
Култура, уметност и наука
Поезија и проза
Ваша поезија
JavaScript is disabled. For a better experience, please enable JavaScript in your browser before proceeding.
Вие користите застарен прелистувач. Може да не ви бидат убаво прикажани овој или други сајтови.
Треба да го надградите вашиот или да користите
алтернативен прелистувач
.
Порака
<blockquote data-quote="Achernar" data-source="post: 277298" data-attributes="member: 3190"><p>Крилјата големи на моите плеќи,</p><p>го делеа звукот на силните,</p><p>насмеани одрази од секој агол што се одбиваат,</p><p>со секој замав посигурни во својата цел,</p><p>низ сиот тој леден ветер кој насочува во изгубената гора,</p><p>пронајдената верба,</p><p>над која висеа тмурни облаци,</p><p>во нив скирени срца врнежливи,</p><p>одсечени со молњите кои не замолчуваа толку време,</p><p>во времето загубените,</p><p>под нив пронајдоа натрапници,</p><p>анонимни фигури кои добро се познаваа,</p><p>прегратка си понудија,</p><p>крилјата ги спуштија,</p><p>се прегрнаа,</p><p>ги вкрстивме мостовите кои одамна беа срушени,</p><p>врз кои го градевме нашиот храм,</p><p>во кој мечтаевме,</p><p>магични очи уште еднаш фрлија погледи наоколу,</p><p>површините беа паметно кобно рапави и изабени,</p><p>не и истрошени,</p><p>врз нив одсјај на икони закачени со нашите прсти</p><p>кои намуртено погледнаа</p><p>и себично ја заклучија портата на благословениот гнилеж,</p><p>благословениот го прифаќам,</p><p>гнилежот го полконувам секому,</p><p>преминувам на страната на која сакаме да бидеме,</p><p>ти благодарам единствен креатору на старомодната љубов која ја создаде одамна.</p></blockquote><p></p>
[QUOTE="Achernar, post: 277298, member: 3190"] Крилјата големи на моите плеќи, го делеа звукот на силните, насмеани одрази од секој агол што се одбиваат, со секој замав посигурни во својата цел, низ сиот тој леден ветер кој насочува во изгубената гора, пронајдената верба, над која висеа тмурни облаци, во нив скирени срца врнежливи, одсечени со молњите кои не замолчуваа толку време, во времето загубените, под нив пронајдоа натрапници, анонимни фигури кои добро се познаваа, прегратка си понудија, крилјата ги спуштија, се прегрнаа, ги вкрстивме мостовите кои одамна беа срушени, врз кои го градевме нашиот храм, во кој мечтаевме, магични очи уште еднаш фрлија погледи наоколу, површините беа паметно кобно рапави и изабени, не и истрошени, врз нив одсјај на икони закачени со нашите прсти кои намуртено погледнаа и себично ја заклучија портата на благословениот гнилеж, благословениот го прифаќам, гнилежот го полконувам секому, преминувам на страната на која сакаме да бидеме, ти благодарам единствен креатору на старомодната љубов која ја создаде одамна. [/QUOTE]
Внеси Цитати…
Верификација
Каква боја е Сонцето?
Испрати мислење
Форум
Култура, уметност и наука
Поезија и проза
Ваша поезија
На врв
Bottom
