Мени
Форум
Нови мислења
Пребарување
Членови
Моментални посетители
Нови објави на профил
Пребарај објави на профил
Форум
Најава
Регистрација
Барај
Пребарувај само наслови
Од:
Пребарувај само наслови
Од:
Нови мислења
Пребарување
Барај
Пребарувај само наслови
Од:
Пребарувај само наслови
Од:
Мени
Install the app
Install
Одговори на темата
Форум
Црнобело форум
Општи муабети
Личен дневник
JavaScript is disabled. For a better experience, please enable JavaScript in your browser before proceeding.
Вие користите застарен прелистувач. Може да не ви бидат убаво прикажани овој или други сајтови.
Треба да го надградите вашиот или да користите
алтернативен прелистувач
.
Порака
<blockquote data-quote="Хоуп*" data-source="post: 259258" data-attributes="member: 2740"><p>Д!</p><p></p><p>Денес по некоја случајност, а може и не, се најдов на тараса (ретко одам, а ич кога е ладно) .</p><p>Седнав на раат да запалам цигарче, да средам мисли...</p><p>Која сум јас, што сум, што сум постигнала? Зумирајќи си го животот, заклучив дека сум една голема нула. На мои години, веќе имаат и по две деца, а јас не можам да одржам ни месец здрава врска...</p><p>Мислите ми ги прекина еден детски кикот. Се завртев и погледнав-среќно семејство, мајка, татко и едно слатко мало девојче.</p><p>Мајката правеше ајвар, а девојчето играше и се смееше со татко и. Ги гледав подолго време, ми изгледаа толку среќни и богати. Си помислив зошто не сум јас еден од нив, сакам вака да сум среќна, да немам проблеми...</p><p>Не сакам да сум јас, сакам да сум тоа мало девојче!!!</p><p></p><p>Се симнав доле и заборавив и на својот мизерен живот и на среќата во очите на девојчето. Почнав да разлистувам некои стари весници, или се загледав во некоја глупа серија-небитно!</p><p>До смрт ме преплаши еден писок.</p><p>Пак малото девојче, но овој пат со очи полни солзи.. И страв...</p><p>Гледајќи во нејзините очи не го заприметив татко и. Но не беше веќе тој весел и ведар лик, беше едно побелено беспомошно тело легнато меѓу камењата.</p><p>Ладна пот почна да ме обвива, срцето почна силно да ми чука..</p><p>Се свртив и едвај зачекорив кон дома. Не сакам несреќи, не можам да гледам беспомошни луѓе, не можам да гледам такви слики.</p><p>Не знам дали верувам во Бога, ама во тој момент се молев да не биде ништо, повторно да ја видам таа среќа во малите очи и таа сила во тој кутар татко...</p><p></p><p>И да, се испадна во ред, човекот бил само премногу преморен, но јас веќе не сакам да сум некој друг, и не сметам дека мојот живот е мизерен...</p><p>Јас сум тоа мало девојче со очи полни среќа, само никогаш не сум се погледнала во очи.</p><p>Никогаш веќе нема да посакам туѓ живот, зошто мојот е најубав...</p><p>Го имам моето здравје и здравјето на оние кои ги сакам.. Ги имам до мене здрави и живи.</p><p>Среќата сум јас за нив, тие се мојата среќа...</p><p></p><p>А оваа случка, можеби беше случајност, а можеби не...</p></blockquote><p></p>
[QUOTE="Хоуп*, post: 259258, member: 2740"] Д! Денес по некоја случајност, а може и не, се најдов на тараса (ретко одам, а ич кога е ладно) . Седнав на раат да запалам цигарче, да средам мисли... Која сум јас, што сум, што сум постигнала? Зумирајќи си го животот, заклучив дека сум една голема нула. На мои години, веќе имаат и по две деца, а јас не можам да одржам ни месец здрава врска... Мислите ми ги прекина еден детски кикот. Се завртев и погледнав-среќно семејство, мајка, татко и едно слатко мало девојче. Мајката правеше ајвар, а девојчето играше и се смееше со татко и. Ги гледав подолго време, ми изгледаа толку среќни и богати. Си помислив зошто не сум јас еден од нив, сакам вака да сум среќна, да немам проблеми... Не сакам да сум јас, сакам да сум тоа мало девојче!!! Се симнав доле и заборавив и на својот мизерен живот и на среќата во очите на девојчето. Почнав да разлистувам некои стари весници, или се загледав во некоја глупа серија-небитно! До смрт ме преплаши еден писок. Пак малото девојче, но овој пат со очи полни солзи.. И страв... Гледајќи во нејзините очи не го заприметив татко и. Но не беше веќе тој весел и ведар лик, беше едно побелено беспомошно тело легнато меѓу камењата. Ладна пот почна да ме обвива, срцето почна силно да ми чука.. Се свртив и едвај зачекорив кон дома. Не сакам несреќи, не можам да гледам беспомошни луѓе, не можам да гледам такви слики. Не знам дали верувам во Бога, ама во тој момент се молев да не биде ништо, повторно да ја видам таа среќа во малите очи и таа сила во тој кутар татко... И да, се испадна во ред, човекот бил само премногу преморен, но јас веќе не сакам да сум некој друг, и не сметам дека мојот живот е мизерен... Јас сум тоа мало девојче со очи полни среќа, само никогаш не сум се погледнала во очи. Никогаш веќе нема да посакам туѓ живот, зошто мојот е најубав... Го имам моето здравје и здравјето на оние кои ги сакам.. Ги имам до мене здрави и живи. Среќата сум јас за нив, тие се мојата среќа... А оваа случка, можеби беше случајност, а можеби не... [/QUOTE]
Внеси Цитати…
Верификација
Каква боја е тревата?
Испрати мислење
Форум
Црнобело форум
Општи муабети
Личен дневник
На врв
Bottom
