1. Еј...супер што го посетуваш Црнобело форумот. Слободно регистрирај се и приклучи ни се во дискусиите!

Љубовна поезија

Дискусија во форумот 'Поезија и проза' започната од Baronessa, 18 февруари 2012.

  1. incognito

    incognito Староседелец

    Најактивен член

    Зачленет на:
    31 август 2013
    Мислења:
    1,825
    Допаѓања:
    2,854
    Вчерашниот ден замина,
    но јас знам каде е сокриен,
    замина и ти,
    ми остави зборови недоречени,
    од твоите очи,
    што со ноќта срцево го гаснат,
    како последната канделабра,
    што во утрината се гаси,
    расеана во илјада бои и една капка,
    од твојата солза нерасонета,
    која стрела во срцево,
    што минути брои,
    во ритам на часовникот застанат,
    за допирот твој кој не постои,
    запишан на туѓо небо,
    од груби раце,
    што низ облаци те рони,
    а ти,
    ја натопуваш душата моја,
    со твојата,
    да го навадиш нежно немирот,
    спокој да никне од него,
    како дар,
    за далечините,
    со кои сме родени,
    и поделени,
    во една ѕвезда,
    што на небото самува,
    со нас и засекогаш,
    заречена.
     
    Последна промена: 14 јуни 2017
    На Traviesa и Iris* им се допаѓа ова.
  2. Iris*

    Iris* Староседелец

    Зачленет на:
    30 јануари 2014
    Мислења:
    264
    Допаѓања:
    548
    Пол:
    Женски
    Како сонце си ми, светлина со која ми започнува денот.
    Како река си ми, течеш низ вениве со слапови и правиш прескоци во срцево.
    Како воздух си ми, не те гледам но те чувствувам во секој здив.
    Како сон си ми, толку потребен и недосонуван.
    Како небо си ми, ни почеток ни крај немаш.
    Бесконечен.
     
    Последна промена: 22 јуни 2017 во 18:41
    На incognito му/ѝ се допаѓа ова.
  3. incognito

    incognito Староседелец

    Најактивен член

    Зачленет на:
    31 август 2013
    Мислења:
    1,825
    Допаѓања:
    2,854
    Ти имаш душа што изобилува со љубов,
    и најубаво виножито кога ќе заврне во твоите очи,
    во нив сакам да го капам ова ветво срце,
    ова дотрајано биење,
    што личи на дланки кои се подаваат радосно да го отварат небото на мојата крв,
    боејќи го со неа твоето зреење да срасне со моето,
    ги крадам со грабежи мудри нашите мугри разделени,
    напишани од едно мастило,
    и сите распеани ѕвезди додека плаче ноќта за нашите прокоцкани дни,
    од судбината исковани,
    за да ја исполнам празнината на сите брегови откинати од мојата длабочина,
    до твојата убавина,
    затоа што таа ме гони,
    барајќи во неа причина,
    да сум жив.
     
    На Iris* му/ѝ се допаѓа ова.

Сподели: